Οι κουρτίνες του ήταν κλειστές. Ήταν βράδυ θα μου πεις. Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ, αυτός πάντα μα πάντα δεν τις ανοίγει. Του αρέσει το μαύρο, πάντα του άρεζε του σκοτάδι. Από τότε που αποφάσισε να κλειστεί στον εαυτό του, μέσα στις σελίδες και τις πένες του. Πόσα μελάνια είχε ξοδέψει.. Και τα άφηνε εκεί. Το κάθε χρωματιστό βαζάκι που τέλειωνε το βόλευε σε μια συγκεκριμένη θέση. Το ένα δίπλα στο άλλο. Όλα μαζί ένα μικρό χρωματιστό τοίχος. Μπλε, κίτρινα, μωβ, κόκκινα, πετρόλ και πράσινα. Άφησε και ένα ακόμη μπλε, σκούρο αυτή τη φορά, στη συλλογή του. Γυρνά το κεφάλι και βλέπει το πρόσωπό της.
Ακόμα γράφεις.. Όλο αυτό κάνεις. Ήθελα να ήξερα τι ακριβώς..
Δεν είναι ώρα.
Πάντα έτσι λες.
Το μόνο που σκεφτόταν εκείνος τώρα ήταν και το μόνο που είχε μείνει στον αέρα. Η βαθειά φωνή της. Την κοίταξε και χάιδεψε μια μικρή τούφα μαλλιών που έπεφτε στο πρόσωπό της.Την παρατήρησε εξεταστικά, να δει τι ντύνει το σώμα της. Από την κορυφή ως τα νύχια. Τίποτα σχεδόν δεν μπορούσε να διακρίνει. Το μικρό φως του δωματίου έπαιζε με τα μάτια του, έπαιζε και με τα χρώματα της φορεσιάς της.
Ίσως πετρόλ ή πράσινο, σκέφτηκε.
Για το μόνο που ήταν σίγουρος ήταν το άρωμά της.
Και τώρα τι; Ψιθύρισαν τα χείλη της με μυστικότητα.
Τώρα τίποτα.
Σε μια τόση φειδωλή απάντηση αποκρίθηκε εκφραστικά όλο του το πρόσωπο.Εκείνη έβγαλε μια ανάσα μικρής αγανάκτισης και κοντοστάθηκε στο χέρι της καρέκλας του. Πλησίασε το πρόσωπό του.
Δεν βαρέθηκες μεσα εδώ; Ποιο πολλά λες στα χαρτιά σου. Μα αυτά δεν σε ακούνε, ξέρεις.
Πάντα έχεις δίκιο. Αυτό δεν μ'αρέσει.
Συμπλήρωσε με πνεύμα εκείνος και άφησε το χαρτί του στην άκρη.
Αν δεν με είχες τίποτα δεν θα γέμιζε αυτές τις σελίδες, πρόσθεσε η βαθειά φωνή και άρχισε να βγάζει το σκούρο μπλε φόρεμα από το σώμα της.

Αλήθεια

Και να'μαι μετά από ένα χρόνο συν απουσίας. Καλά είμαι δεν μπορώ να πω. Ίσως και να μην είμαι, αλλά σιγά το σημαντικό.
Ένας χρόνος που πρόσθεσε μια δόση ωριμότητας, μια επιπλέον δόση λύπης, στενοχώριας, μια δόση γερού γέλιου και τα λοιπά..
Κι ένας χρόνος μαθαίνοντας την αλήθεια, μία αλήθεια που θα ήθελες να μοιραστείς, αλλά θα σε πουν τρελό, χαζό, ονειροπόλο, και γω δεν ξέρω τι. Μα και γιατί να την πω..; κανείς δεν φτάνει στην αλήθεια, όταν δεν είναι έτοιμος να την ακούσει, όταν έχει μάθει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, όταν ακολουθεί μια συγκεκριμένη καθημερινότητα και του είναι δύσκολο να ξεφύγει από αυτή. Κακά τα ψέμματα, δεν θα πω τίποτα το αληθινό. Μην ανησυχείτε.. Όποιος θέλει, ψάχνει, βρίσκει, μαθαίνει και ακούει, δεν χρειάζεται να υιοθετήσει, αλλά να ακούσει και μετά να καταρρίψει ή να συλλάβει. Όλα είναι στο χέρι καθενός. Ά.. και της τύχης! (δεν μπόρεσε να κρατηθεί ο άλλος μου εαυτός..)

Σας φιλώ, έτσι σύντομαι και γλυκά!

                                                                            ~~~

                                                                

Ανεπίκαιρος

Και ποιός είπε ότι το χειμώνα δεν υπάρχει ζεστασιά.; Ποιός διαδίδει ότι κυριαρχεί το κρύο και η μονοτονία του γκρι, του γυμνού των δεντρών και η σιωπή των πουλιών; ίσως ο χειμώνας και για μένα η καρδιά του χειμώνα να αποτλεί την πιο όμορφη περίοδο. Τότε φτερούγισε η δική μου καρδιά, τότε ζεστάθηκε και ένιωσε πως βίωνε τον αντίζηλο του καλοκαιριού.

Άγιος Βασίλης: Μύθοι και ιστορίες

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν ότι ο σημερινός Άγιος Βασίλης (Santa Claus) προέρχεται από τον Άγιο Νικόλαο, αλλά η καταγωγή και η ιστορία του Αγίου Βασίλη προέρχεται από πολλές πηγές. Στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι η καθολική εκκλησία το 1969 υποβίβασε την αγιότητα του Αγ.Νικόλαου από την επίσημη ιδιότητα του Αγίου ~ καθώς δεν υπήρχαν αρχεία του όταν αγιοποιήθηκε ~ ο αρχικός μύθος του τρίτου αιώνα δεν αναγνωρίζει σαν μέρος της χριστουγεννιάτικης γιορτής μας τον τότε επίσκοπο Νικόλαο.

Ο Νικόλαος γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια που ζούσε στα Πάτερα, στο νότιο τμήμα της Τουρκίας . .

Μια μόνο από τις πολλές ιστορίες αποδεικνύει την ιερή φήμη του. Λέγεται ότι ένας άγγελος με πρόσωπο που έλαμπε σαν ήλιος παρουσιάστηκε στον τότε καρδινάλιο στην τουρκική πόλη Μιρα και του είπε να χειροτονήσει τον τριαντάχρονο τότε Νικόλαο..

Κατά την διάρκεια της ιεροσύνης του, στις αρχές της χριστιανικής πίστης, ενώ ζούσε αναγνωρίζεται για τη γενναιοδωρία του σε όλους όσους έχουν πρόβλημα.

Σαν ιερέας λέγεται ότι προίκισε ένα κορίτσι για να παντρευτεί γιατί η οικογένεια του ήταν πολύ φτωχή. Πούλησε ένα δικό του αγροτεμάχιο και για να μην φανερωθεί ότι ήταν αυτός ο οποίος έδωσε τα χρήματα για την προίκα της νεαρής κοπέλας τα πέταξε μέσα στο ανοιχτό παράθυρο της. Αυτό έγινε και άλλες φορές και ο Νικόλαος έμεινε γνωστός για τα νυχτερινά του δώρα και την πραγματοποίηση ευχών.

Ένα θαύμα που λέγεται ότι έκανε είναι η ιστορία τριών νεαρών φοιτητών οι οποίοι ενώ γυρνούσαν από το σχολείο στο σπίτι τους τους επιτέθηκαν ληστές και αφού τους έκλεψαν ,τους σκότωσαν , τους διαμέλισαν και τους έβαλαν σε ένα βαρέλι από τουρσί. Ο Νικόλαος λέγεται ότι εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά και ανέστησε τα διαμελισμένα σώματα των παιδιών..

Το 314 μ.Χ., κατά τη Σύνοδο της Νίκαιας, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έφερε στην σύνοδο το ερώτημα αν ο Χριστός είχε θεϊκή καταγωγή. Κατά τη διάρκεια των επιχειρημάτων σχετικά με το θέμα, ο Νικόλαος φέρεται να έχει χαστουκίσει έναν ιερέα ο οποίος αμφισβήτησε την θεϊκή καταγωγή του χριστού.

Μόλις η ιστορία των πράξεών του εξαπλώθηκε , έγινε ευρέως γνωστός ως ο Άγιος ο οποίος βοηθά αυτούς οι οποίοι έχουν πρόβλημα όπως οι δικηγόροι και οι πελάτες τους, ενεχυροδανειστήρια, και ναυτικοί, οι οποίοι τον επικαλούνται για να ηρεμήσει την ταραγμένη θάλασσα. Και έγινε και ο προστάτης άγιος των παιδιών. Από τον τάφο του, έρρεε ένα παχύρρευστο υγρό , μύρο, και χρησιμοποιήθηκε από τους προσκυνητές ως αλοιφή, για να θεραπεύσουν διάφορες ασθένειες.

Το 1082 ναύτες άνοιξαν τον τάφο του στην Τουρκία πήραν τα λείψανα του και τα μετέφεραν στο Μπάρι της Ιταλίας όπου τα ενταφίασαν και έκτισαν έναν ναό εκεί στο όνομα του.

Για αιώνες οι περισσότερες εκκλησίες, στον μεσαίωνα πήραν το όνομά του ήταν μάλιστα περισσότερες από το σύνολο των αποστόλων, και δίπλα στο Χριστό και την Παναγία, ο Άγιος Νικόλαος ήταν η επόμενη πιο δημοφιλής χριστιανική φιγούρα. Σε ένα γαλλικό χωριό κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα, οι τοπικές μοναχές τίμησαν τον προστάτη τους, στις 6 Δεκεμβρίου, η οποία έγινε την ημέρα του Αγίου Νικολάου. Οι μοναχές έδιναν καραμέλες σε όλα τα παιδιά που θα ήταν καλά, αφήνοντάς τους στα παπούτσια τους έδιναν όμως και γλυκά και στα άτακτα παιδιά.

Επειδή όμως αυτή η προσφορά των μοναχών κάλυπτε μεγάλο μέρος εκείνης της περιοχής πολλοί έλεγαν ότι ήταν ο Αγ. Νικόλαος ο οποίος έδινε αυτά τα δώρα.

Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ο Αγ. Νικόλαος είχε γίνει ο πιο αγαπημένος πολιούχος της Ευρώπης, και κατά τον μεσαίωνα, η ιστορία των Χριστουγέννων στην Ευρώπη συνδυαζόταν από θρησκευτικούς και ειδωλολατρικούς μύθους.

Στην γερμανική κουλτούρα μιλούσαν για τον αρχαίο θεό Voden, έναν αναβάτη των ουρανών που περνούσε πάνω από τα χωριά και έλεγχε ποιοι έκαναν κάτι καλό και ποιοι δεν έκαναν.,. Τον 16ο αιώνα η προτεσταντική εκκλησία του Μαρτίνου Λούθηρου πουη δύναμη απαγόρευσε τον Αγ. Νικόλαο, καταγγέλλοντας την δημοτικότητα του, διότι συναγωνιζόταν την λατρεία στον Ιησού.

Όταν ο Λούθηρος δημιούργησε την προτεσταντική εκκλησία, κατάλαβε ότι έπρεπε τα παιδιά στην Γερμανία να ξεχάσουν τον Αγ .Νικόλαο για αυτό δημιούργησε τον Krist Kindle,τον φτερωτό άγγελο χριστό ο οποίος πετούσε και έφερνε δώρα στα παιδιά.

Αλλά η γιορτή τώρα πια θα ήταν επικεντρωμένη γύρω από τα γενέθλια του χριστού

Στις 25 Δεκεμβρίου κοντά στο χειμερινό ηλιοστάσιο όπου τότε οι παγανιστές γιόρταζαν την επιστροφή του ηλιακού φωτός

Στην Αγγλία ο μύθος αναπτύσσεται γύρω από τον Πατέρα των Χριστουγέννων, και στη Γαλλία, γύρω από τον Pere Noel ,στην Σουηδία η φιγούρα των Χριστουγέννων ήταν οι γνωμοι και στις ΗΠΑ ο Krist Kindle του Λούθηρου έγινε ο Kris Kringle.

Κάποτε ολλανδοί ναυτικοί ήρθαν στον νέο κόσμο αυτοί είχαν σαν άγιο τους τον αγ .Νικόλαο. όταν κατέπλευσαν στην περιοχή της Νέας Υόρκης το ψευδώνυμο τους Santer Klause έγινε αργότερα το όνομα που ξέρουμε ως Santa Claus

Στις αρχές του αποικισμού γύρω από την Αμερικανική Επανάσταση, η νέα αμερικανική κουλτούρα αγκάλιασε πλέον την ιδέα ότι όλοι δεν ήταν Βρετανοί, και έτσι πήραν τον ολλανδικό εορτασμό των Χριστουγέννων τιμώντας τον αγαπημένο άγιο των ολλανδών Santa Claus ..

-Η επίδραση από τις χώρες του βορά, ειδωλολατρία και η λαογραφία

1886 απεικόνιση των αυτοχθόνων Νορβηγών: Θεός Οντίν
Πολυάριθμοι είναι οι παραλληλισμοί του Άγιου Βασίλη με τον μυθικό Θεό Οντίν, έναν από τους σημαντικούς Θεούς ανάμεσα στους βόρειους λαούς των κάτω χωρών πριν από τον εκχριστιανισμό τους. Δεδομένου ότι πολλά από αυτά τα στοιχεία δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό, υπάρχουν θεωρίες σχετικές με την παγανιστική προέλευση των διαφόρων εθίμων των Χριστουγεννιάτικων εορτών που προέρχονται από περιοχές όπου οι γερμανικοί λαοί ήταν χριστιανοί και διατήρησαν στοιχεία των ιθαγενών και τις παραδόσεις τους τα οποία επιβιώνουν μέχρι σήμερα με διάφορες μορφές στη σύγχρονη απεικόνιση του Αϊ Βασίλη.

Ο Οντίν αναφέρετε κατά την εορτή του Yule από τους γερμανικούς λαούς την περίοδο των Χριστουγέννων , ως ένας οδηγός για ένα μεγάλο κυνήγι μέσα από τον ουρανό. Δύο βιβλία από την Ισλανδία, η Ποιητική Έντα, που καταρτίζονται κατά τον 13ο αιώνα , και η πεζογραφία Edda, που γράφτηκε τον 13ο αιώνα από τον Snorri Sturluson, περιγράφουν τον Οντίν ως ιππέα ενός αλόγου με οχτώ πόδια που λεγόταν Sleipnir όπου μπορούσε με ένα άλμα του να διανύσει μεγάλες αποστάσεις, έτσι οδηγήθηκαν σε συγκρίσεις με τους ταράνδους του Άγιου Βασίλη. Επιπλέον, ο Οντίν αναφέρετε με πολλά ονόματα στη Skaldic ποίηση (παλιά Σκανδιναβική ποίηση), ορισμένα από τα οποία περιγράφουν την εμφάνιση και τις λειτουργίες του. Κάποια από αυτά: Síðgrani, Síðskeggr, Langbarðr, Jólnir και ("Yule figure").

Σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, τα παιδιά γέμιζαν τις μπότες τους, με καρότα, άχυρο, ή ζάχαρη, και τις ακουμπούσαν κοντά στο τζάκι για το ιπτάμενο άλογο του Οντίν, το Sleipnir, για να φάει. Ο Οντίν θα αντάμειβε τότε εκείνα τα παιδιά για την ευγένειά τους για την τροφή του Sleipnir με δώρα ή καραμέλες. Η πρακτική αυτή, ισχυρίζεται, επιβίωσε στη Γερμανία, το Βέλγιο και την Ολλανδία, μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού και συνδέθηκε με τον Άγιο Νικόλαο, ως αποτέλεσμα της διαδικασίας του εκχριστιανισμού και εξακολουθεί να επιβιώνει με μια πιο σύγχρονη πρακτική σε ορισμένα σπίτια, βάζοντας κάλτσες κοντά στην καμινάδα.

-Ο καθηγητής της Λαογραφίας Δημήτρης Λουκάτος στο βιβλίο του
«Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών» γράφει:

Η παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Αι-Βασίλης περνά μέσα από καμινάδες για να δώσει δώρα στα παιδιά προέρχεται από το ποίημα του Κλέμεντ Μούρ με τίτλο « μιά επίσκεψη του Αγίου Νικόλα», ο οποίος « δανείστηκε την ιδέα της καμινάδας, μαζί με την ιδέα του έλκηθρου και των οκτώ ελαφιών που το σέρνουν, από ένα φινλανδικό παραμύθι» . Επομένως ο Αι-Βασίλης της Μικράς Ασίας που είναι εγγράμματος και δίδει ως δώρο την γνώση, μετατρέπεται στον Σάντα Κλάους που δίδει την εφήμερη ηδονή της κατανάλωσης και έρχεται σε μας μετονομαζόμενος σε Αι-Βασίλη.

Στις αρχές του αιώνα μας ο αι-Βασίλης άλλαξε κάπως μορφή, και έγινε όπως ακριβώς τον γνωρίζουμε σήμερα. Σε αυτό συνετέλεσε η Κόκα-Κόλα. Κι αν ήταν ο σκιτσογράφος Τόμας Νάστ που τον φαντάστηκε πρώτος, περίπου όπως είναι σήμερα, η Κόκα-Κόλα αποτέλεσε την αφορμή για να γίνει η μορφή του τόσο δημοφιλής. Στα 1931, που η Κόκα Κόλα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον Σάντα Κλάους στη χειμωνιάτικη διαφημιστική της εκστρατεία και ανέθεσε σε έναν άλλο Αμερικανό καλλιτέχνη, τον Χάντον Σάνμπλομ, να τον σχεδιάσει. Εκείνος διάλεξε για τον Άγιο τα χρώματα της Κόκα Κόλα καί... να τος, με τις μαύρες μπότες του, το μακρύ σκουφί του, το κόκκινο κοστούμι του και την άσπρη του γούνα, όπως τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε.

Ο δικός μας άγιος Βασίλης ήταν ένας καθαρά πρωτοχρονιάτικος άγιος, κάτι ανάμεσα στον πραγματικό Ιεράρχη της Καισαρείας και σ' ένα πρόσωπο συμβολικό του Ελληνισμού, που ξεκινούσε από τα βάθη της ελληνικής Ασίας, κι έφτανε την ίδια μέρα σ' όλα τα πλάτη, από τον Πόντο ως την Επτάνησο κι από την Ήπειρο ως την Κύπρο.

Ξεκινούσε σαν μεσαιωνικός πεζοπόρος, αμέσως ύστερ' από τα Χριστούγεννα,

με το ραβδί στο χέρι, και περνούσε απ' τους διάφορους τόπους,

καλόβολος πάντα και κουβεντιαστής με όσους συναντούσε.

Δεν κρατούσε κοφίνι στην πλάτη του ούτε σακί φορτωμένο με δώρα.

Εκείνο που έφερνε στους ανθρώπους ήταν περισσότερο συμβολικό:

η καλή τύχη ιδιαίτερα κι η ιερατική ευλογία του.

Το μόνο κάπως συγκεκριμένο ήταν το μαγικό ραβδί του, απ' όπου με θαυμαστό τρόπο βλάσταιναν ή ζωντάνευαν κλαδιά και πέρδικες, σύμβολα των αντίστοιχων δώρων, που θα μπορούσε να μοιράσει στους ευνοουμένους του.

Η πατρίδα του ανατολικού Αι-Βασίλη είναι η Μικρά Ασία, και είναι γραμματισμένος, κατάγεται από την Καισαρεία και «βαστάει κόλλα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι» και προσφέρει ως δώρο « τη σταθερή και διαχρονική χαρά της γνώσης» .

απο oeaf.blogspot.com

28.10.11

Δε θα επεκταθώ στα γεγονότα που συνέβησαν σήμερα σε όλη την Ελλάδα.. Ας μη φανώ υπερβολική: σε ορισμένες πόλεις της Ελλάδας μάλλον.  Τουλάχιστον, αυτή η ημέρα δε θέλει η ίδια να μιλάμε για κάτι τέτοιο. Όχι μόνο για τα σημερινά γεγονότα, αλλά και για τα χθεσινά, για τα προχθεσινά, και η λίστα συνεχίζεται.. Μόνο ένα κρίμα θα γράψω εδώ πέρα. Όχι για τους δήθεν δυνατούς και τρανούς, αλλά για εκείνους που υπερασπίζονται τη χώρα όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, αλλά κατηγορούνται για τις "καταστροφές που τάχα προκάλεσαν μια μέρα σαν τη σημερινή, επειδή θέλησαν να ακουστούν λίγο. Να υψώσουν τη φωνή τους και να αντηχήσει ανάμεσα στις τόσες ψεύτικες και παραμορφωμένες φωνές που ακούμε καθημερινά από τη σωρό του ψέμματος. Μα όλοι έχουμε τόσα πρόσωπα τώρα. Διχασμένα, άλλοτε λυπημένα, άλλοτε εκνευρισμένα, άλλοτε φοβισμένα, άλλοτε χαρούμενα μα πάντα αγανακτησμένα. 

Όσο μεγαλώνεις τόσο πιο πολύ καταλαβαίνεις τον εαυτό σου. Αντιλαμβάνεσαι τι ακριβώς θέλεις, αλλά άλλες φορές τόσο πιο διχασμένος νοιώθεις. Μπερδέυεσαι με το ποιος είσαι, τι κάνεις και τι θέλεις στη ζωή σου. Αλλά αυτό δε συνέβει σε όλους. Είναι εκείνοι που ξέρουν τι θέλουν στο μέλλον και στη ζωή τους. Αυτό δεν ισχύει για μένα. Παρόλα αυτά, αυτό που γνωρίζω είναι ότι μ'αρέσει να γράφω. Να γράφω συνέχεια.. στίχους, ποιήματα, φράσεις, σελίδες πολλές. Είναι ένας τρόπος έκφρασεις των σκέψεών μου με ένα έμμεσο τρόπο. Όταν γράφεις αναλαμβάνεις ένα διττό ρόλο. Γίνεσαι ο σεναριογράφος και ταυτόχρονα ο σκηνοθέτης. Στήνεις σκηνές, πρόσωπα, ιστορίες και κινείς τα νήματα. Παίρνεις τις μαριονέτες και παίζεις το δικό σου κουκλοθέατρο.

Andy's quote

~Close your eyes and feel the magic of the other person standing near you. Don't think of looks, think of this person's heart and soul instead.

Don't Go

Το καλοκαίρι νιώθω πως το κατάλαβα πάρα πολύ καλά την περασμένη εβδομάδα. Επειδή μύριζε σε όλο τον τόπο και ήταν τόσο όμορφο. Ειδικά όταν βρίσκεσαι σε μια μικρή βούλα του χάρτη, αλλά νομίζεις ότι είσαι στο κέντρο του κόσμου.. Και ειδικα όταν σε μια συγκεκρίμενη περίσταση θες κάτι και κάποιον να μη φύγει με τίποτα. Κι έχεις κολλήσει εκεί και το μυαλό δεν πάει παραπέρα. Και τελικά, ακόμη κι όταν γράφω αυτό το συγκεκρίμενο κείμενο, συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να ξεκολλήσω.

Turning Another Page

Βλέπω τις σελίδες του βιβλίοιυ της ζωής μου να γυρνάνε.. Αυτή τη περίοδο θα γυρίσει μια πολύ σημαντική σελίδα και θα έρθει κάποια ίδιας σημασίας.. Πιο μεγάλης, μπορώ να πω.. Μιας και θα αρχίσω να αλλάζω κάπως. Όχι ο χαρακτήρας μου.. ούτε εγώ ως άνθρωπος.. Αυτό το τελευταίο δεν είναι και πολύ σίγουρο, όμως. Τώρα ειδικά μπορεί να γίνει, αλλά προς το καλύτερο. Ελπίζω. Όταν ξέρεις καλά τον εαυτό σου, όταν γνωρίζεις τις αδυναμίες σου και μπορείς να αυτοσυγκρατιέσαι, τότε ναι, είναι προς το καλύτερο.Μου φαίνεται έχω μια τάση να καταλήγω στη λέξη "αλλαγή"(;)

Καλό καλοκαίρι! Εύχομαι καθένας να το περάσει όπως και με όποιους επιθυμεί..

μεταβολικές αλλαγές

Κοντά τρεις μήνες που έχω να μπω..δεν άλλαξαν και πολλά όμως. Από μεριά μου βέβαια. Μάλλον άλλαξαν. Γιατί άλλαξα.. Γιατί κάθε μέρα αλλάζω. Εγώ, εσύ και ο άλλος. Μικρές αλλαγές που δε γίνονται αντιληπτές με το πρώτο βλέμμα. Ακόμη κι αν αυτό είναι προσεχτικό, διαπεραστικό. Κρύβονται σαν έκπληξη. Και είναι. Για άλλους μια νέα εμπειρία. Για άλλους πάλι η είσοδος στο φόβο.
Συσσωρεύονται καθε μέρα βαθειά μέσα μας. Κρύβονται για να εμφανιστούν κάποτε, κάπου απρόσμενα. Οι αλλαγές. Και πάντα θα είναι το χρώμα στη ζωή μας. Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε πάντα ή όλοι, αλλά δεν είναι μελανό..

111

Φέτος θα έχουμε την εμπειρία τεσσάρων ασυνήθιστων ημερομηνίων. 1/1/11, 1/11/11, 11/1/11, 11/11/11 και αυτό δεν είναι όλο ..
Πάρτε τα δύο τελευταία ψηφία του έτους κατά το οποίο γεννηθήκατε -
Τώρα προσθέστε την ηλικία που θα έχετε φέτος, και το αποτέλεσμα θα είναι 111 για όλους!
Για παράδειγμα, ο Χάρι γεννήθηκε το 1957 και 57 + 54 = 111 καλό, ε !!!
Αυτό είναι το έτος των χρημάτων!
Φέτος τον Οκτώβριο θα έχουμε 5 Κυριακές, 5 Δευτέρες και 5 Σάββατα.
Αυτό συμβαίνει μόνο κάθε 823 χρόνια.
Αυτά τα συγκεκριμένα έτη είναι γνωστά ως «Moneybags» ("σακούλες λεφτά")

(μήνυμα που έλαβα από φίλο)

Ο Φωτογράφος Ανδρέας Εμπειρίκος

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος δεν είναι μόνο ένας από τους μεγαλύτερους κι αξιοθαύμαστους ποιητές των αιώνων, ο οποίος έβαλε την προσωπική του σφραγίδα στον υπερρεαλισμό.Ανακάλυψα πρόσφατα ότι του αρέσει πάρα πολύ η φωτογραφία. Και πραγματικά, αυτός ο άνθρωπος γνώριζε πολύ καλά να διεισδύει στα μύχια των ανθρώπων και να μας δίνει ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Στις φωτογραφίες του υπάρχουν τα έντονα βλέμματα των ανθρώπων. Αυτό με τραβά όταν τις βλέπω. Δεν είναι το background ούτε τίποτα άλλο, παρομόνο τα μάτια του εικονίζομενου και η αύρα που κυριαρχεί γύρω τους.

« Από τον Ιούλιο του 1954, στην Πάρο, κει που προχωρούσαμε το καταμεσήμερο μες στα στενά, είδαμε να μας έρχεται από αντίκρυ με ελάχιστο ρούχο μια ξανθή παιδούλα, θα έλεγες μόλις βγαλμένη από τον Όμηρο, μια σωστή «Ίρις Αγγελέουσα», που τσακίστηκες να την φωτογραφίσεις αλλά σου ξέφυγε. «Είναι σαν έμπνευση» μου είπες. «Δεν την προλαβαίνεις δυστυχώς πάντοτε». Τα παραπάνω είναι λόγια του Οδυσσέα Ελύτη και απευθύνονται στον Ανδρέα Εμπειρίκο.

 

 Ο Εμπειρίκος όχι μόνο φωτογράφιζε συστηματικά, αλλά και αυτοφωτογραφιζόταν. «Τις φωτογραφίες έργο των χειρών του- τις έφερνε σε πέρας με τη δεξιοτεχνία και την επιμονή μανιακού» γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης. Μαζί με τον αγαπητό του φίλο Νάνο Βαλαωρίτη φωτογραφίζονται μέσα από έναν καθρέφτη στο σπίτι του Βαλαωρίτη τη δεκαετία του '60.

 «Μία φωτογραφία ζει, έχει ολόκληρη δική της δράση, συνυφασμένη με την ζωή του θεατή, όπως ένα φλουρί, ένα κρύσταλλο, ή ένα γάντι» γράφει ο Eμπειρίκος.

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος, γεμάτος πάθος για τις δύο τέχνες του και πάνω απ'όλα γεμάτος πάθος για τον ίδιο τον άνθρωπο. 

1.1.11 σε λίγες ώρες..

Ένα άλλο έτος φεύγει και σήμερα.. Οι μέρες πέρασαν, οι εβδομάδες, ώσπου ήρθε η σειρά του να φύγει. Και με τη σειρά του, κι αυτό αποχωρεί, δείνοντας τη θέση του στο 2011. Οι ώρες κοντοζυγώνουν.. Μου φαίνεται περίεργο, αλλά ακόμη πιο περίεργο μου φαίνεται το γεγονός ότι δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει τίποτα. Δεν κατάλαβα ακόμη ότι θα μπούμε στο 2011.
Ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα, λες και κάνει αγώνα δρόμου κι έχει βάλει στοίχημα για τη μεγαλοπρεπή νίκη του. Ούτε ήχος από το λαχάνιασμά του.
Ας με σκέφτομαι τα χρόνια, την ταχύτητα και την έναρξη, ούτε το τέλος των χρόνων, για να μην ανατριχιάζω και να σηκώνονται οι τρίχες των χεριών μου, κι ας ευχηθώ σε όλους τους παρατηρητές και μη του Je Reviendrai: Καλή Χρονιά κι ας έχουμε όλοι θετικές σκέψεις! Που ξέρετε..μπορεί να είναι οι μπαταρίες του σύμπαντος!
Μπορεί να μην υπάρχει je reviendrai στα προηγούμενα χρόνια, μένουν τουλάχιστον οι αναμνήσεις.

Παγκόσμια ημέρα της μαύρης γάτας - 17.11.20

Ισως δεν υπάρχει πιο παρεξηγημένο ζώο στον πλανήτη από τη μαύρη γάτα! Το συμπαθέστατο αλλά μυστηριώδες τετράποδο θεωρείται ακόμη και σήμερα από ιερό ώς… γρουσούζικο και ενσάρκωση του σατανά! Η μαύρη γάτα γιορτάζει στις 17 Νοεμβρίου τη δική της «παγκόσμια ημέρα», χάρη στην προσπάθεια της ιταλικής Ενωσης Προστασίας Ζώων και Περιβάλλοντος, που κινητοποίησε ακόμη και τον… Πάπα για να τη σώσει από το αδυσώπητο κυνηγητό προληπτικών και μη.
Η γάτα δεν περνά ποτέ απαρατήρητη… Η ανεξάρτητη φύση της, ο υπεροπτικός τρόπος της, η ικανότητά της να κινείται στο σκοτάδι και το διαπεραστικό της βλέμμα ήταν πάντα αιτίες να της αποδίδονται υπερφυσικές δυνατότητες. Ανάλογα με τον τόπο και την εποχή, αντιπροσώπευε τη γυναικεία φύση, ταυτίστηκε με την τέχνη της μαγείας και τις φάσεις της Σελήνης, έγινε σύμβολο της κόλασης!


Στην αρχαία Βαβυλώνα πίστευαν ότι η μαύρη γάτα μπορεί να αλλάζει τη μορφή της και να επικοινωνεί με το διάβολο. Αντίθετα, η αιγυπτιακή θρησκεία τη θεωρούσε ενσάρκωση της θεάς Μπαστέτ, που είχε κεφάλι γάτας και όποιος ενοχλούσε γάτα ήταν ιερόσυλος. Στη ρωμαϊκή θρησκεία η γάτα είναι το ιερό ζώο, ενώ η θεά του έρωτα και της γονιμότητας Φρέγια της σκανδιναβικής μυθολογίας εμφανίζεται πάνω σε άρμα που σέρνουν δύο μαύρες γάτες.


Στο σκοτάδι του Μεσαίωνα ένα παπικό διάταγμα χαρακτήριζε τις μαύρες γάτες όργανα του σατανά! Χιλιάδες κάηκαν στην πυρά, επειδή οι ιεροεξεταστές πίστευαν ότι είχαν υπερφυσικές δυνάμεις. Το κυνήγι των μαγισσών είχε στόχο και τις γυναίκες που είχαν γάτες στα σπίτια τους, με το αιτιολογικό ότι οι μάγισσες το βράδυ μεταμορφώνονται σε γάτες!

Μόνο πέρυσι στην Ιταλία θανατώθηκαν με διάφορους τρόπους περί τις 60.000 μαύρες γάτες! Πολλές θυσιάστηκαν από σατανιστές στις μυστηριακές τελετές τους! Αλλες χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα σε εργαστήρια καλλυντικών για την επεξεργασία της γούνας τους! Ομως οι περισσότερες έγιναν στόχοι ανεγκέφαλων προληπτικών που θεωρούν ότι φέρνουν κακοτυχία...


Ευτυχώς για το άμοιρο αιλουροειδές, υπάρχουν και μέρη στον κόσμο όπου θεωρείται «τυχερό»! Στη Βρετανία οι γυναίκες των ναυτικών έχουν στο σπίτι τους μια μαύρη γάτα, αφού πιστεύουν πως εξασφαλίζει την ασφαλή επιστροφή του συζύγου. Και οι Αυστραλοί όμως πιστεύουν ότι η μαύρη γάτα σημαίνει καλή τύχη..


ΜΑΝΟΣ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗΣ

She says: Don't let go.. It's a wonderful life.

Και θα μου έλεγε κανένας ότι είχα κολλήσει σε ένα τραγούδι και δε θα ξεκολλούσα με τίποτα..
Είναι πολύ όμορφο, συγκηνιτικό, ελπιδοφόρο και μυστήριο. Έχει κάτι που σε κινεί και σε κάνει να χορέψεις. Να ξεχαστείς, να χορεύεις μέρα νύχτα, ατέλειωτες ώρες στο ρυθμό του, που άλλοτε χαμηλώνει, άλλοτε ζωντανεύει και σε γεμίζει πάθος και χαρά. Δύναμη για να λικνιθείς πιο ζωηρά. Να γεμίσει το πρόσωπό σου εκφράσεις χαράς, λύπης, αισιοδοξίας. Δάκρυα από τα μάγουλά σου να αγγίξουν τα χείλη σου και να μην προλάβουν να πέσουν, αλλά να εξατμιστούν από τη δύναμη του κορμιού σου.
Είναι το μυστήριο καθενός. Για μένα πηγάζει απο αυτό και κατευθύνεται προς τα έξω με αυτόν το χορό. Ξεδιπλώνεται με μερικές κινήσεις χεριών, ποδιών, του κορμού. Με μερικές εκφράσεις του προσώπου.
Wonderful Life -- Hurts

Η τέχνη του καλλωπισμού στην Αρχαία Αίγυπτο

Σύμφωνα με παραστάσεις από ναούς, τάφους, αλλά και από διάφορα κείμενα που έχουν σωθεί, φαίνεται ότι η τέχνη του καλλωπισμού ήταν πολύ σημαντική για τους αρχαίους Αιγυπτίους. Ο καλλωπισμός τους περιλάμβανε περίτεχνα κοσμήματα, αρωματικά έλαια, περούκες και έντονο μακιγιάζ. Ήταν πολύ καθαροί και φρόντιζαν με προσοχή τα ρούχα τους και το σώμα τους. Όσο μεγαλύτερο κύρος είχε ένα πρόσωπο, τόσο πιο περίτεχνο ήταν το βάψιμο και το ντύσιμό του.

ΑΡΩΜΑΤΑ

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έτριβαν το δέρμα τους με λάδια και αρώματα. Τα αρωματικά έλαια μαλάκωναν την επιδερμίδα και την προστάτευαν από τον ήλιο και από τις αμμοθύελλες. Ήταν πολύ σημαντικό για τους Αιγυπτίους να μυρίζουν όμορφα, επειδή η δυσοσμία του σώματος ήταν ένδειξη αμαρτίας. Για να είναι σίγουροι ότι θα μύριζαν όμορφα καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, τοποθετούσαν πάνω στο κεφάλι τους έναν κώνο, ο οποίος ήταν ποτισμένος με μια γλυκιά αλοιφή, που τις ζεστές νύχτες έλιωνε αργά πάνω στα μαλλιά τους. Ράντιζαν τα ρούχα τους με άρωμα φτιαγμένο από μύρο, λιβάνι και αρωματικά φυτά. Οι κυρίες μασούσαν χάπια από μέλι για να έχουν γλυκιά αναπνοή.

ΜΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΟΥΚΕΣ
Με τη χένα, που την έφτιαχναν από τα τριμμένα φύλλα ενός φυτού, έβαφαν τα μαλλιά τους. Πολλές Αιγύπτιες που ξύριζαν τα κεφάλια τους ή είχαν κοντά μαλλιά φορούσαν περούκες. Σε ειδικές περιπτώσεις οι περούκες τους είχαν πλούσιες μπούκλες ή ήταν στολισμένες με χάντρες. Η βάση ήταν ένα δίχτυ από πλεγμένες τρίχες, όπου στερεώνονταν οι μπούκλες. Τα προσκεφάλια των κρεβατιών τους κρατούσαν τον αυχένα σε σχήμα ημισελήνου. Έτσι δε χαλούσε το χτένισμα των γυναικών.

Πολλοί πίστευαν ότι οι τρίχες στο σώμα και στο πρόσωπο ήταν ανθυγιεινές. Οι γυναίκες έβγαζαν τα φρύδια τους και οι αξιωματούχοι της Αυλής συχνά φορούσαν ψεύτικες κοντές γενειάδες, αν και οι περισσότεροι άνδρες ήταν καλοξυρισμένοι. Συνήθιζαν να ξυρίζουν το κεφάλι και το κορμί τους, με μπρούντζινες λεπίδες. Οι ιερείς ξύριζαν όλο το κεφάλι τους και το σώμα. Τα κεφάλια των παιδιών ήταν ξυρισμένα. Άφηναν μόνο μια μακριά πλεχτή αλογοουρά στο πλάι, την "αλογοουρά της νεότητας".

Αν και φορούσαν όλοι περούκες, δεν ήθελαν να αποκτήσουν φαλάκρα. Για να το αποφύγουν έτριβαν το κεφάλι τους με διάφορα παρασκευάσματα, όπως κοπριά γκαζέλλας και λίπος ιπποπόταμου. Πίστευαν ακόμα ότι το αίμα του μαύρου ταύρου περιείχε κάτι μαγικό που εμπόδιζε το άσπρισμα των μαλλιών.

ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι φορούσαν ελαφριά και δροσερά ρούχα από λεπτό, άβαφο λινό ύφασμα. Τα ρούχα τους απλώς τυλίγονταν γύρω από το σώμα, για αυτό και είχαν ελάχιστες ραφές.

Οι γυναίκες στην εποχή του Αρχαίου βασιλείου φορούσαν απλό, ίσιο φόρεμα με τιράντες, φτιαγμένο από ένα ορθογώνιο κομμάτι λινό, με ραφή στη μία πλευρά. Για να μην ζεσταίνονται, χρησιμοποιούσαν πολύ λεπτά υφάσματα και δε φορούσαν εσώρουχα. Αυτό το απλό ντύσιμο δεν άλλαξε, αν και στα χρόνια του Μέσου Βασιλείου πλούσιες και φτωχές άρχισαν να φορούν κολιέ με πολύχρωμα σχέδια. Η μόδα του Νέου Βασιλείου ήταν πιο κομψή: Φορούσαν πλισέ χιτώνες με κρόσσια πάνω από το ίσιο φόρεμα.

Οι άνδρες την εποχή του Αρχαίου Βασιλείου τύλιγαν γύρω από τη μέση τους ένα λινό ύφασμα με πιέτες, που το στερέωναν με κόμπο ή με πόρπη. Στα χρόνια του Μέσου βασιλείου η μόδα άλλαξε και όλοι φορούσαν πιο μακριές και ίσιες φούστες. Το χειμώνα, όταν έκανε κρύο, φορούσαν μακριούς μανδύες. Στα χρόνια του Νέου Βασιλείου φορούσαν περίζωμα ή ποδιά με πλισέδες (μικρές πιέτες) και κρόσσια, που ήταν πολύ της μόδας.

Το λινό ήταν πολύ διαδεδομένο ύφασμα εκείνη την εποχή, επειδή το λινάρι ευδοκιμούσε στο αλλουβιακό έδαφος του Νείλου.

Το λευκό ήταν το χρώμα της αγνότητας και τα ρούχα στα χρόνια του Αρχαίου και του Μέσου Βασιλείου ράβονταν κυρίως από λευκό, λινό ύφασμα. Έβαφαν μερικές φορές το λινό με καφέ και γαλάζιες βαφές, αλλά δε μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν άλλα, πιο ζωηρά χρώματα, όπως πράσινο και κόκκινο, επειδή χρειάζονταν ειδικό στερεωτικό για τη σταθεροποίηση του χρώματος. Στα χρόνια του Νέου Βασιλείου ανακαλύφθηκε αυτό το στερεωτικό, κι έτσι τα ρούχα έγιναν πιο ζωηρόχρωμα και τα σχέδια τους πιο περίτεχνα.

ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι στόλιζαν όλο τους το σώμα, φορώντας κάθε είδους κοσμήματα, από σκουλαρίκια μέχρι βραχιόλια στους αστραγάλους. Κοσμήματα φορούσαν όλοι: πλούσιοι και φτωχοί, άνδρες και γυναίκες, ακόμα και μερικά ιερά ζώα! Τα βαριά κοσμήματα, που στόλιζαν τα απλά ρούχα των Αιγυπτίων, ήταν ένδειξη υψηλής κοινωνικής θέσης.

Τα ακριβά κοσμήματα κατασκευάζονταν από χρυσό και ημιπολύτιμες πέτρες. Τα πιο φτηνά ήταν από γυαλί και φαγεντιανή (πορσελάνη), υλικό από τριμμένο χαλαζία ή άμμο, που το θέρμαιναν σε καλούπια και το στίλβωναν. Οι ημιπολύτιμες πέτρες ή το χρωματιστό γυαλί, "συγκρατούνταν" στη θέση τους από λεπτές μεταλλικές λωρίδες, τεχνική που σήμερα λέγεται κλουαζονέ.

Συχνά είχαν διπλή λειτουργία: ήταν στολίδια και ταυτόχρονα φυλαχτά, που προστάτευαν από κάθε κακό όποιον τα φορούσε. Ορισμένες πέτρες, όπως το καρνεόλιο, το λάπις λάζουλι και το τιρκουάζ, είχαν για τους αρχαίους Αιγυπτίους μαγικές ιδιότητες. Μαγικά μοτίβα ήταν οι μορφές των θεών. Μερικές φορές τα παιδιά φορούσαν στα μαλλιά τους ένα ψάρι-φυλαχτό, για να τα προφυλάξει από τον πνιγμό. Οι έγκυες γυναίκες φορούσαν φυλαχτά με την Τοέρις, θεά της μητρότητας, με μορφή ιπποπόταμου, για να τις βοηθήσει στη γέννα.

ΜΑΚΙΓΙΑΖ
Τα είδη για το μακιγιάζ φυλάγονταν σε όμορφες κασετίνες. Τα βλέφαρα βάφονταν με πράσινο χρώμα, από τριμμένη μαλακή πέτρα, το μαλαχίτη, καθώς επίσης και με γαλάζιο, από ψήγματα χαλκού. Οι Αιγύπτιες τόνιζαν το περίγραμμα των ματιών τους με μαύρο κολ, που το έφτιαχναν από μολυβδομετάλλεμα και νερό. Έτσι τα μάτια τους φαίνονταν μεγαλύτερα και προστατεύονταν από τον ήλιο. Τα μάγουλα και τα χείλη τα έβαφαν με κόκκινη ώχρα. Φορούσαν στα χείλη τους κόκκινη θεραπευτική αλοιφή και έβαφαν επίσης κόκκινα τα νύχια των χεριών και των ποδιών τους. Χρησιμοποιούσαν ειδικές κρέμες για να έχουν φωτεινό πρόσωπο, αλλά και για να αποφύγουν τις ανεπιθύμητες ρυτίδες.

Οι καθρέφτες ήταν απαραίτητοι για το μακιγιάζ και το χτένισμα. Ο αιγυπτιακός καθρέφτης ήταν ένας στρογγυλός, πολύ γυαλιστερός μεταλλικός δίσκος, συνήθως από μπρούντζο. Το σχήμα και η λάμψη του θύμιζε στους Αιγυπτίους το ζωοδότη ήλιο, για αυτό και οι καθρέφτες ήταν σημαντικά θρησκευτικά αντικείμενα. Στα χρόνια του νέου Βασίλειο διακοσμούσαν συχνά το πίσω μέρος του καθρέφτη με ιερά σύμβολα.

Άρθρο από το περιοδικό "Νέα Ακρόπολη"

Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να μαθαίνει κανείς πώς ζούσαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και  τι ακριβώς έκαναν για την περιποίηση του σώματός τους. Αυτού του είδους  οι συνήθειες οδηγούσαν και στον καθαρισμό του μυαλού. Πολλές φορές, ορισμένοι, νιώθωντας χαλαροί και καθαροί έξω, νιώθουν ήρεμοι και στη ψυχή τους. Εξίσου αξιοπρόσεκτο είναι να μαθαίνει κανείς και για το τι ακριβώς χρησιμοποιούσαν εκείνη την εποχή για καλλωπισμό. Η εύρεση των βοτάνων ήταν πολύ παλιάάά υπόθεση. Χρησιμοποιούνταν και για κρέμες, αρωματικά και μακιγιάζ, αλλά χρησίμευαν και ως βότανα. Γιατροσόφια που ακόμη και σήμερα είναι αναγκαία.Ενδιαφέρον είναι και τι φοράγαν ακόμη. Κοσμήματα που ήταν φτιαγμένα από ημιπολύτιμες πέτρες, χρυσό. Μικροί θησαυροί, χειροποίητοι, κάτι που τους προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αξία.

Christiana54

Μια περίπτωση υστερογνωσίας

Το καλοκαίρι του 1901 οι Αγγλίδες δασκάλες Έλινορ Ζουρντέν και Αν Μόμπερλι αποφάσισαν να κάνουν μια περιήγηση στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ήθελαν να επισκεφτούν το μικρό Τριανόν, χώρο φορτισμένο με ρομαντική χροιά, επειδή ο τελευταίος βασιλικός ένοικός του ήταν η άτυχη βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα.Στη διασταύρωση τριών μονοπατιών οι δυο γυναίκες έπεσαν πάνω σε δύο σιωπηλούς άντρες με πράσινα πανωφόρια και τρίκοχα καπέλα που κρατούσαν καροτσάκια κηπουρικής.
Οι γυναίκες αισθάνθηκαν μια απροσδιόριστη κατάθλιψη και δυσφορία.
Ακολουθώντας το ένα μονοπάτι συνάντησαν ένα μικρό κυκλικό περίπτερο όπου καθόταν ένας άντρας με μανδύα του οποίου το αποκρουστικό πρόσωπο και το σατανικό έντονο βλέμμα τις τρομοκράτησε.
Καθώς αναρωτιούνταν ποια κατεύθυνση να διαλέξουν,όρμησε προς το μέρος τους αιφνιδιαστικά ένας ωραίος άντρας με μακριά σγουρά μαλλιά κάτω από το πλατύγυρο καπέλο του και τους υπέδειξε το δεξί μονοπάτι για το μικρό Τριανόν. Εκεί η Δ. Μόμπερλυ περιεργάστηκε μια πολύ όμορφη γυναίκα με ενδυμασία εποχής που σχεδίαζε στη βεράντα του παλατιού. Μπαίνοντας στο παλάτι για να ξεναγηθούν στο εσωτερικό του, ενώθηκαν με μια συντροφιά Γάλλων ντυμένων με ρούχα του εικοστού αιώνα και ξαναβρήκαν τη καλή τους διάθεση.
Μόνο μία εβδομάδα αργότερα οι δύο φίλες εκμυστηρεύτηκαν η μια στην άλλη την ταραχή στη συνάντηση των αινιγματικών φιγούρων. Στην προσπάθειά τους να διαλευκάνουν την εμπειρία τους, διαπίστωσαν ότι την ίδια μέρα που επισκέφτηκαν τις Βερσαλλίες, τη 10η Αυγούστου, το 1792 οι επαναστατικές δυνάμεις συνέλαβαν τη βασιλική οικογένεια, φυλάκισαν και αργότερα καρατόμησαν τη Μαρία Αντουανέτα.

Συμπέραναν ότι κατά κάποιον τρόπο είχαν ταυτιστεί με τη σκέψη της βασίλισσας, ότι είχαν εισχωρήσει στη ζωηρή και νοσταλγική ονειροπόληση που την κατέκλυσε ίσως εκείνη τη μέρα. Θα μπορούσε ακόμα να είναι μια αναπαράσταση στο συναισθηματικό-ενεργειακό πεδίο του χώρου, μια φορτισμένη ανάμνηση, των γεγονότων που διαδραματίστηκαν τότε και που οι γυναίκες εξαιτίας της ευαισθησία τους συνέλαβαν και βίωσαν έντονα.
Οι παραστάσεις που είδαν ήταν διαφορετικές μεταξύ τους, εν τούτοις τα στοιχεία επαληθεύτηκαν από τις ιστορικές πηγές.
Και οι ψηφίδες δείχνουν να συνταιριάζονται στο μωσαικό.
Ο χάρτης της τοποθεσίας του μικρού Τριανόν του αρχιτέκτονα του παλατιού Richard Mick (1783)επιβεβαίωσε τη διάταξη του χώρου και των κτισμάτων που είδαν στην κατάσταση οραματισμού τους οι φίλες.
Ο άντρας που τις βοήθησε να προσανατολιστούν θα μπορούσε να είναι ο αγγελιοφόρος που έτρεξε στο μικρό Τριανόν για να ειδοποιήσει τη βασίλισσα για μια ομάδα επαναστατών που ερχόταν στις 5 Οκτωβρίου του 1789.
Οι άντρες με τα καροτσάκια θα μπορούσε να είναι μέλη της ελβετικής φρουράς για τη προστασία του βασιλκού ζεύγους.
Ο απωθητικός άντρας θα ήταν ο κόμης ντε Βοντρέιγ που στάθηκε κακός φίλος για τη βασίλισσα όταν ενθάρρυνε αντιβασιλικές πρωτοβουλίες.
Και επίσης όταν η αν Μόμπερλι είδε το παρτραίτο της Μαρίας Αντουανέτας πείσθηκε ότι η γυναίκα που είχε δει στον κήπο του μικρού Τριανόν ήταν η βασίλισσα..


Από esoterica.gr

Δύο Ανεξήγητα Φαινόμενα

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΝΚΟΛΝ
Ο Αβραάμ Λίνκολν (αγγλικά: Abraham Lincoln, 12 Φεβρουαρίου 1809 – 15 Απριλίου 1865) ήταν πολιτικός και 16ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ( Χότζενσβιλ, Κεντάκυ 1809, Ουάσινγκτον 1865).
Προσέλκυσε την προσοχή της χώρας του με λόγο στον οποίο καταδίκασε το θεσμό της δουλείας, που αποτελούσε μήλον της έριδος ανάμεσα στις νότιες και βόρειες πολιτείες. Όπως το διατύπωσε "η δουλεία στηρίζεται στην εγωιστική φύση του ανθρώπου ενώ η καταδίκη της στηρίζεται στην αγάπη του προς τη δικαιοσύνη".

Ορίστηκε υποψήφιος από το Ρεπουμπλικανικό Συνέδριο του Σικάγου (1860) για λόγους τακτικής: ήταν ταπεινής καταγωγής, πατρικός, απλός και με ρητορικά προσόντα, έντιμος και ειλικρινής.
Ο Χωριστικός Πόλεμος Βορείων και Νοτίων αποκάλυψε την αδάμαστη δύναμη θέλησής του και την απόλυτη πίστη του στα ιδανικά της ελευθερίας, της ενότητας και της δικαιοσύνης.
Δε μπόρεσε όμως να εφαρμόσει το έργο ειρήνευσης της κατάστασης που από καιρό διαλογιζόταν. Αμέσως μετά το τέλος του πολέμου ένας φανατικός Nότιος o John Wilkes Booth τον δολοφόνησε μέσα στο θέατρο Ford's Theatre της Ουάσινγκτον.

 Σύμφωνα ωστόσο με τις μαρτυρίες, το πνεύμα του παραμένει αναστατωμένο, μπορούμε να υποθέσουμε εξαιτίας του ότι δε μπόρεσε να ολοκληρώσει τα σχέδια που είχε αναλάβει.
Είναι πολλές οι ιστορίες που έχουν συμβεί στο περιβόητο υπνοδωμάτιό του.
Η πρώτη γυναίκα που ανέφερε ότι είδε το φάντασμα του Lincoln ήταν η Grace Coolidge που όπως είπε τον είδε να ατενίζει έξω από ένα παράθυρο του Οβάλ Γραφείου.
Η Βασίλισσα της Νορβηγίας έμεινε για μια νύχτα στο υπνοδωμάτιο του προέδρου και άκουσε κάποιον να χτυπά διακριτικά την πόρτα.
Όταν άνοιξε βρέθηκε μπροστά στο φάντασμα του προέδρου. Αυτός την κοίταξε απλώς και μετά απομακρύνθηκε.
Η κα. Franklin Roosevelt τον είδε καθιστό στο κρεβάτι να φορά τις μπότες του. Ούρλιαξε έντρομη και έφυγε τρέχοντας.

Ο πρόεδρος Harry Truman άκουσε ένα πρωινό κάποιον να χτυπά την πόρτα του στις 3 το ξημέρωμα. Δεν είχε αμφιβολία ότι ήταν ο Lincoln επειδή η κόρη του Μargaret ήδη αρκετές εμπειρίες από τις επισκέψεις του ανήσυχου προέδρου στις οποίες άκουγε ήχους στο σπίτι στη μέση της νύχτας και έβλεπε σκιές που ήταν σίγουρη ότι ήταν ο ίδιος.
Και τέλος το πνεύμα του άτυχου προέδρου λέγεται πως εμφανίζεται καμιά εμφανίζεται να περιδιαβαίνει στους διαδρόμους και τριγύρω στο Λευκό Οίκο.

IΠΤΑΜΕΝΕΣ ΦΛΟΓΕΣ
Το όμορφο οκταγωνικό σπίτι του συνταγματάρχη John Teilo που κτίστηκε το 1800 αποτέλεσε το σκηνικό μιας αισθηματικής τραγωδίας.
Λίγα χρόνια αργότερα από τη μετακόμιση της οικογένειας του συνταγματάρχη στο σπίτι η μία κόρη του ερωτεύτηκε ένα βρετανό αξιωματικό, ειδύλλιο που έβρισκε εντελώς ασύμφωνο τον πατέρα. Ο Τeilo παρά τις ικεσίες της κόρης του αρνήθηκε ακόμα και να δεχτεί τον Εγγλέζο στο σπίτι του.

Μια νύχτα η κοπέλα ύστερα από ένα άγριο καβγά με τον πατέρα της, που έμενε αμετακίνητος στην απόφασή του, άρπαξε αναστατωμένη ένα καντηλέρι και ανέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά πηγαίνοντας στο δωμάτιό της.
Ένα λεπτό αργότερα, η οικογένεια άκουσε μια διαπεραστική κραυγή και αμέσως μετά έναν τρομακτικό γδούπο. Ο συνταγματάρχης όρμησε προς τα εκεί που ακούστηκε ο κτύπος και βρήκε την κόρη του να κείτεται άψυχη στο κάτω μέρος της γυριστής σκάλας.

Φημολογείται ακόμα ότι και η δεύτερη κόρη είχε ένα δεσμό που,όπως και στην πρώτη περίπτωση,δεν είχε την έγκριση του πατέρα της. Σε μια ατυχή στιγμή έντασης και διαπληκτισμών μιμήθηκε το παράδειγμα της αδερφής της και κατακρημνίστηκε από την κορυφή της σκάλας.
Από εκείνη τη μέρα η τριώροφη σκάλα του οκτάγωνου σπιτιού θεωρείται στοιχειωμένη και μάλιστα συχνά εμφανίζονται να ανεβαίνουν κατά μήκος της σκάλας σκιές που τρεμοπαίζουν σαν να δημιουργούνται από φλόγα κεριού που ακολουθούνται από μια γυναικεία κραυγή και το γδούπο του κορμιού που πέφτει.

Από http://filiatranews.blogspot.com

Δεν πιστεύω να σας φόβισα! Αυτό το σχόλιο πάει ιδιαίτερα για εκείνους που είχαν.. την τύχη να συναντήσουν στον ιντερνετικό τους δρόμο το ιστιολόγιό μου και να διαβάσουν τα προγεγραμμένα μου. Ήταν μερικά όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα που διάβασα και ήθελα να τα μοιραστώ στο Je reviendrai. 

Ανεξήγητα Φαινόμενα

Μυστηριώδεις εξαφανίσεις
Οι άνθρωποι εξαφανίζονται για διάφορους λόγους. Οι περισσότεροι είναι φυγάδες, κάποιοι πεθαίνουν σ' ατυχήματα και κάποιοι λιγότεροι πέφτουν θύματα απαγωγής ή δολοφονούνται. Ωστόσο, οι περισσότερες περιπτώσεις στο τέλος εξιχνιάζονται.

Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως, με τις πραγματικά μυστηριώδεις εξαφανίσεις. Από το πλήρωμα του «Μαρί Σελέστ» έως τον Τζίμι Χόφα, την Αμέλια Έρχαρτ και την Ναταλί Χόλογουεϊ, ορισμένοι άνθρωποι φαίνεται ότι εξαφανίζονται χωρίς ν' αφήσουν κάποιος ίχνος.

Ένα άτομο που έχει εξαφανιστεί, μπορεί να βρεθεί ύστερα από έρευνα της αστυνομίας, ύστερα από εξομολόγηση ή μετά από ατύχημα. Όταν, όμως, τα στοιχεία είναι ελλιπή και οι ενδείξεις δεν οδηγούν πουθενά, τότε ούτε η αστυνομία, ούτε η εγκληματολογική έρευνα μπορούν να λύσουν το έγκλημα.

Bigfoot
Για πολλές δεκαετίες, το μεγάλο, τριχωτό και ανθρωπόμορφο τέρας με το όνομα Bigfoot ή άνθρωπος των Ιμαλαΐων είχε θεαθεί σε διάφορες περιοχές της Αμερικής. Παρά το γεγονός ότι θα έπρεπε να υπάρχουν χιλιάδες Bigfoot, δεν έχει βρεθεί ποτέ ούτε ένα κουφάρι. Κανένας κυνηγός δεν έχει σκοτώσει κάποιο, ούτε υπήρξε ατύχημα με διερχόμενο αυτοκίνητο, ενώ κανένα δεν έχει πεθάνει από φυσικά αίτια.

Απουσία οποιονδήποτε χειροπιαστών αποδεικτικών στοιχείων, οστών ακόμη και δοντιών, απομένουν μόνον οι αναφορές αυτοπτών μαρτύρων και περίεργων φωτογραφιών και ταινιών. Καθώς δεν είναι εύκολο να αποδειχθεί κάτι που δεν φαίνεται ότι δεν υπάρχει, η επιστήμη δεν πρόκειται ποτέ να πιστοποιήσει την ύπαρξη όντων όπως του ανθρώπου των Ιμαλαΐων και του τέρατος του Λοχ Νες, τα οποία ωστόσο συνεχίζουν να ζουν μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.

Ο μυστηριώδης ήχος του Τάος
Το τελευταίο ανεξήγητο φαινόμενο είναι ο υπόκωφος ήχος που κατακλύζει και ενοχλεί τους κατοίκους και τους επισκέπτες της μικρής πόλης Τάος, στο Νέο Μεξικό.

Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν αναφορές για αυτόν τον υπόκωφο και μυστηριώδη ήχο, που έρχεται με τον άνεμο της ερήμου. Παραδόξως, μόνο το 2% των κατοίκων του Τάος έχουν αναφέρει ότι ακούν τον ήχο αυτό. Ορισμένοι θεωρούν ότι προκαλείται από κάποια περίεργη ακουστική.

Άλλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για μαζική υστερία ή για κάποιον μυστικό και μοχθηρό σκοπό. Πάντως, όποια περιγραφή και εξήγηση κι αν έχει δοθεί σε αυτόν το θόρυβο, κανείς δεν έχει καταφέρει να εντοπίσει την πηγή του.


Από http://filiatranews.blogspot.com

Και βροχή ξανά

Και ναι, σήμερα το βράδυ έβρεξε. Βασικά ψυχάλισε. Μην κάνω το τόσο δα, τόόόσο! Αλλά ήταν οι πρώτες σταγόνες από τον ουρανό. Ένα σημάδι της εποχής που μας υπενθυμίζει τον ερχομό του φθινοπώρου. Πάει το καλοκαίρι! Αλλά έρχεται το φθινόπωρο! Τότε που όλα από πράσινα και ανθυσμένα (εκτός από τα αειθαλή!) δέντρα, φυτά και λουλούδια, υιοθετούν την απόχρωση του πορτοκαλί και καφέ, αλλάζουν σχήμα, μυρωδιά και καταλήγουν στο έδαφος. Τότε που αρχίζουν τα πρώτα κρύα και οι λίγες αλλά όχι ακόμη εξαφανισμένες απροσδόκητες αλλά καλοδεχούμενες ζέστες! Ναι, οι ζεστές μέρες πάντα μας λείπουν.
Η κάθε εποχή έχει όμως τη χάρη της. Καμιά δεν έχει κάποιο μειονέκτημα σε σχέση με την άλλη. Όλες έχουν τη μοναδικότητά τους. Το φθινόπωρο, ο χειμώνας και η αρχή της άνοιξης συνδυάζονται με τις βροχούλες, τους κατακλυσμούς, τις ψυχάλες, που σε μαγεύουν με το όμορφο άρωμά τους. Είναι πολύ ωραίο να μυρίζεις τη βροχή! Την άνοιξη και το καλοκαίρι αρχίζουν οι ζεστές μέρες, μετά οι κάυσωνες και η θάλασσα γεμίζει από ανθρώπινα κορμιά. Τέλη καλοκαιριού, ιδιαίτερα το βράδυ, αντιλαμβάνεσαι πώς μίκρυνε η μέρα τόσο γρήγορα. Αυτή η διαπίστωση σε μελαγχολεί, σε συνδυασμό με τις ψυχρές, άλλωτε τσουχτερές, νύχτες, αλλά είναι η πραγματικότητα που πρέπει να συνηθίζει κανείς! Στο κάτω κάτω δεν είναι μόνο ο καιρός που παίζει σημαντικό και καθοριστικό ρόλο στη ζωή και στη ψυχολογία του ανθρώπου. Ασκεί επιρροή, αλλά εάν ο άνθρωπος είναι από τη φύση του χαρούμενος και καλοσυνάτος, ευδιάθετος και ανεπηρέαστος, ο καιρός δεν παίζει ρόλο στη διάθεσή του.
Καλό φθινόπωρο και καλή αρχή ξανά στο υπόλοιπο του 2010 που έμεινε ακόμη!
Άλλωστε και tο φθινόπωρο χαρίζει ωραίες εικόνες..