Και ναι, σήμερα το βράδυ έβρεξε. Βασικά ψυχάλισε. Μην κάνω το τόσο δα, τόόόσο! Αλλά ήταν οι πρώτες σταγόνες από τον ουρανό. Ένα σημάδι της εποχής που μας υπενθυμίζει τον ερχομό του φθινοπώρου. Πάει το καλοκαίρι! Αλλά έρχεται το φθινόπωρο! Τότε που όλα από πράσινα και ανθυσμένα (εκτός από τα αειθαλή!) δέντρα, φυτά και λουλούδια, υιοθετούν την απόχρωση του πορτοκαλί και καφέ, αλλάζουν σχήμα, μυρωδιά και καταλήγουν στο έδαφος. Τότε που αρχίζουν τα πρώτα κρύα και οι λίγες αλλά όχι ακόμη εξαφανισμένες απροσδόκητες αλλά καλοδεχούμενες ζέστες! Ναι, οι ζεστές μέρες πάντα μας λείπουν.
Η κάθε εποχή έχει όμως τη χάρη της. Καμιά δεν έχει κάποιο μειονέκτημα σε σχέση με την άλλη. Όλες έχουν τη μοναδικότητά τους. Το φθινόπωρο, ο χειμώνας και η αρχή της άνοιξης συνδυάζονται με τις βροχούλες, τους κατακλυσμούς, τις ψυχάλες, που σε μαγεύουν με το όμορφο άρωμά τους. Είναι πολύ ωραίο να μυρίζεις τη βροχή! Την άνοιξη και το καλοκαίρι αρχίζουν οι ζεστές μέρες, μετά οι κάυσωνες και η θάλασσα γεμίζει από ανθρώπινα κορμιά. Τέλη καλοκαιριού, ιδιαίτερα το βράδυ, αντιλαμβάνεσαι πώς μίκρυνε η μέρα τόσο γρήγορα. Αυτή η διαπίστωση σε μελαγχολεί, σε συνδυασμό με τις ψυχρές, άλλωτε τσουχτερές, νύχτες, αλλά είναι η πραγματικότητα που πρέπει να συνηθίζει κανείς! Στο κάτω κάτω δεν είναι μόνο ο καιρός που παίζει σημαντικό και καθοριστικό ρόλο στη ζωή και στη ψυχολογία του ανθρώπου. Ασκεί επιρροή, αλλά εάν ο άνθρωπος είναι από τη φύση του χαρούμενος και καλοσυνάτος, ευδιάθετος και ανεπηρέαστος, ο καιρός δεν παίζει ρόλο στη διάθεσή του.
Καλό φθινόπωρο και καλή αρχή ξανά στο υπόλοιπο του 2010 που έμεινε ακόμη!
Άλλωστε και tο φθινόπωρο χαρίζει ωραίες εικόνες..
Όλη η τέχνη είναι στο χέρι που έχει την πένα. Πράγματι πόσο αληθινό ακούγεται αλλά είναι κιόλας. Ο συγγραφέας είναι ο σκηνοθέτης, ο σεναριογράφος και ο σκηνογράφος του έργου του. Εκείνος κανονίζει τα πάντα, βάζει τη δική του προσωπική νότα και την πινελιά του δικού του μοναδικού στοιχείου. Ονομάζεται πράγματι τέχνη όλο αυτό!Δεν με παραπέμπει αυτή η φράση όμως μόνο στους συγγραφείς, στους μυθιστοριογράφους και τους ποιητές, αλλά το χέρι είναι ο άνθρωπος ο οποίος θα πάρει τη ζωή στα χέρια του και θα την καθοδηγήσει όπου και όπως εκείνος επιθυμεί. Ο ίδιος θα κανονίσει τι θέλει, κανένας δε θα τον επηρεάσει. Θα σχηματίσει και θα γράψει το βιβλίο της ζωής του με το δικό του τρόπου, σύμφωνα με τα δικά του πιστεύω και απόψεις. Η πένα είναι η γνώση, οι ευκαιρίες και η τύχη που έχει. Εκείνα που θα τον κάνουν να ζει ευτυχισμένος, κάτι που εξαρτάται από τον ίδιο.
Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να ακούμε εμάς, όχι τους άλλους, να κάνουμε πράξη αυτά που θέλουμε εμείς και να μην επηρεαζόμαστε από άλλους. Μεγαλύτερη σημασία έχει το αίσθημα της ευτυχίας, της ξεγνοιασιάς και της χαράς. Αν κάποιος τα νιώσει αυτά τα συναισθήματα, προ πάντων τα βιώσει κιόλας, τότε είναι πράγματι πετυχημένος.
Μερικές φορές, σκέφτομαι. είναι η ζωή τόσο περίπλοκη όσο θεωρούμε ότι είναι; Μήπως είναι όλα ιδέα του μυαλού μας; Και τώρα σκέφτομαι, πώς από το ένα θέμα πήγα στο άλλο..
Αυτό με τη μοίρα ποτέ δεν το χώνεψα. Γιατί δεν μπορούμε να αλλάξουμε ή να αποφύγουμε πράγματα; Αν είναι όλα μοιραία και τα βήματά μας είναι ήδη σχηματισμένα στα μελλοντικά μονοπάτια, τότε ποιο το νόημα να ζούμε;
Ο πρώην πρωθυπουργός και καθηγητής κ. Ξενοφών Ζολώτας είχε εκφωνήσει δύο λόγους στην Ουάσιγκτον (στις 26 Σεπτεμβρίου 1957 και στις 2 Οκτωβρίου 1959), οι οποίοι έμειναν μνημειώδεις. Αιτία ως προς αυτό δεν ήταν μόνο το περιεχόμενό τους αλλά και η γλώσσα τους.
Υποτίθεται ότι η γλώσσα των λόγων ήταν η αγγλική. Κατ' ουσίαν όμως, με την αφαίρεση λίγων συνδέσμων, άρθρων και προθέσεων η γλώσσα είναι η Ελληνική.
Το ακροατήριό του αποτελούσαν οι σύνεδροι της Διεθνούς Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης και δεν αντιμετώπισαν τότε κανένα πρόβλημα στην κατανόηση του προφορικού κειμένου που ανέγνωσε ο Έλληνας καθηγητής.
Παρακάτω διαβάστε τον δεύτερο λόγο (της 2ας Οκτωβρίου 1959) και την ελληνική του «μεταγραφή»..
It is Zeus' anathema on our epoch and the heresy of our economic method and policies that we should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia. Είναι "Διός ανάθεμα" στην εποχή μας και αίρεση της οικονομικής μας μεθόδου και της οικονομικής μας πολιτικής το ότι θα φέρναμε σε αγωνία την Σκύλλα του νομισματικού πληθωρισμού και τη Χάρυβδη της οικονομικής μας αναιμίας.
It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes. Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου να είμαι ειρωνικός ή σαρκαστικός αλλά η διάγνωσή μου θα ήταν ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωριστές. Αν και με έμφαση στιγματίζουν τον νομισματικό πληθωρισμό, τον ενεργοποιούν μέσω της τακτικής τους και των πρακτικών τους. Η πολιτική μας θα έπρεπε να βασίζεται περισσότερο σε οικονομικά και λιγότερο σε πολιτικά κριτήρια. Γνώμων μας πρέπει να είναι ένα μέτρο μεταξύ οικονομικής στρατηγικής και φιλανθρωπικής σκοπιάς.
In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μονοπώλια, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό και πολύμορφες ανελαστικότητες, οι πολιτικές μας πρέπει να είναι πιο ορθολογιστικές, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μεταμορφώνεται σε πληθωροφοβία, η οποία είναι ενδημική στους ακαδημαϊκούς οικονομολόγους.
Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic. Η νομισματική συμμετρία δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεται την οικονομική ακμή. Μια μεγαλύτερη εναρμόνιση μεταξύ των πρακτικών των οικονομικών και νομισματικών αρχόντων είναι βασική.
Parallel to this we have to synchronize and harmonize more and more our economic and nomismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political end economic barometer are halcyonic. Παράλληλα με αυτό, πρέπει να εκσυγχρονίσουμε και να εναρμονίσουμε όλο και περισσότερο τις οικονομικές και νομισματικές μας πρακτικές πανεθνικώς. Αυτές οι θεωρήσεις είναι πιο εφαρμόσιμες τώρα, όταν τα προγνωστικά του πολιτικού και οικονομικού βαρομέτρου είναι αλκυονίδων ημερών αίθρια.
The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. Η ιστορία της δίδυμης οργάνωσης σε αυτήν την σφαίρα είναι διδακτική και οι γνωστικές τους εφαρμογές θα είναι πάντα ένα τονωτικό στις πολυώνυμες και ιδιόμορφες εθνικές οικονομίες. Η γένεση μιας προγραμματισμένης οργάνωσης θα ενισχύσει αυτές τις πολιτικές.
Therefore, I sympathize, although not without criticism one or two themes with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and nomismatic policies. Γι' αυτόν το λόγο αντιμετωπίζω με συμπάθεια, αλλά όχι χωρίς κριτική διάθεση, ένα ή δύο θέματα με τους αποστόλους της ιεραρχίας των οργάνων μας στον ζήλο τους να προγραμματίσουν ορθόδοξες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές.
I apologize for having tyranized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue I emphasize my eulogy to the philoxenous aytochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you Kyrie, the stenographers. Απολογούμαι που σας τυράννησα με την ελληνική μου φρασεολογία. Στον επίλογό μου δίνω έμφαση στην ευλογία μου, προς τους φιλόξενους αυτόχθονες αυτής της κοσμοπολίτικης μητρόπολης καθώς και το εγκώμιό μου προς εσάς, κύριοι στενογράφοι.
Δεν είναι πραμγατικά υπέροχο να βλέπουμε ότι όλες οι ευρωπαικές γλώσσες βγαίνουν από την Ελληνική; Δεν είμαι καθόλου ρατσίστρια ούτε υποβαθμίζω καμμία άλλη γλώσσα και κανέναν άλλον πολιτισμό αλλά είναι τόσο σημαντικό να ξέρει κανείς την αρχή της δημιουργίας της γλώσσας!
Νιώθω περήφανη που η γλώσσα που μιλάω, και αυτή τη στιγμή έχω τη δυνατότητα να την γράφω, είναι η μητέρα όλων των άλλων ευρωπαικώς γλωσσών! Εκείνη τις γέννησε και μετά από μόνες τους και με την εξέλιξη των αιώνων σχηματίστηκαν αλλοιώτικα. Αυτό μας κάνει, ελπίζω τουλάχιστον, να μας κάνει να εκτιμήσουμε περισσότερο τη γλώσσα μας και να μην αρχίζουμε να την ξενοποιούμε, ούτε να βάζουμε αγγλικές λέξεις στον προφορικό μας ή ακόμα και στο γραπτό μας λόγο! Εμείς οι Έλληνες έχουμε την τάση να αγγλοποιούμε τα πράγματα λόγω τουριστικών αλλά και μη λόγων. Εδώ θα μπορούσαμε να πάρουμε ένα παράδειγμα από τους Γάλλους που δέχοντα μόνο τη Γαλλική να ομιλείται στη χώρα τους. (Είναι λίγο παρατραβηγμένο, αλλά το προτιμώ!!) Τι λιγότερο έχει η ελληνική από τις άλλες; Είναι οι αρχαιότεροι και η πιο εξελιγμένη γλώσσα που ξέρουμε! Ούτως ή άλλως, πολλές από τις λέξεις που στελεχώνουν τις άλλες γλώσσες των ευρωπαικών μας συγγενών είναι ελληνικής ρίζας!
Καλό μεσημέρι !! Κι αν σας ζάλισααα.. δεν πειράζει :)
I feel you
In every stone
In every leaf of every tree
That you ever might have grown
I feel you
In every thing
In every river that might flow
In every seed you might have sown
I feel you [5x]
I feel you
In every vein
In every beating of my heart
Each breath I take
I feel you
Anyway
In every tear that I might shed
In every word I've never said
I feel you [4x]
I feel you
In every vein
In every beating of my heart
In every breath I'll ever take
I feel you
Anyway
In every tear that I might shed
In every word I've never said
I feel you [5x]
Αυτό το τραγούδι το έχω πραγματικά ερωτευτεί. Μου θυμίζει κι εκείνο παλιές στιγμές και με συγκινεί. Με ταξιδεύει στα παλιά και ας ξέρω ότι δεν γυρνάνε, αυτό τουλάχιστον μου γεμίζει τα κενά που έχω. Με κάνει να αναπολώ στιγμές. Οι Schiller έχουν πανέμορφη φωνή και τόσο βελούδινη.. Είναι καταπληκτικό τραγούδι και θέλησα να το μοιραστώ εδώ μαζί σας. Ελπίζω να το λατρέψετε όσο κι εγώ..
Γιατί να σε κοιτάνε ολοι περίεργα και να μην ξέρεις το γιατί? Γιατί να νομίζεις οτι έχεις κάνει κάτι αλλά στην πραγματικότητα δεν έχεις κάνει τίποτα? Γιατι να νιώθεις παράξενα χωρίς να έχεις κάνει κάτι κακό σε κάποιον? Γιατί να ειναι πολλοί που να σε κοιτάνε τόσο εντονα και περίεργα και να μην μπορείς να μάθεις το γιατί? Και όλο αυτό να συνεχίζεται για μεγάλο διάστημα? Και νόμιζα πως θα ξέφευγα αλλά συνεχίζεται.. Και δεν ξέρω πως να εξαλείψω αυτήν την αποπνιτική ατμόσφαιρα.. Να πάρω ένα σφουγγάρι και να σβήσω τα πάντα!
Ελπίδες έχω.. αλλα δεν ξέρω μέχρι πότε θα τις κουβαλάω μέσα μου.. Κάποτε θα εξατμιστούν και θα κρατώ με το ζόρι την τελευταία σταγόνα τους..
Αύριο καινούρια μέρα.. Μία νέα αντιμετώπιση με όλο τον κόσμο, ζώντας ξανά το ίδιο παιχνίδι, την ίδια καθημερινότητα, το ίδιο τροπάριο. Χωρίς ίχνος αλλαγής. Καμιά καινούργια νότα στο επαναλαμβανόμενο τραγούδι. Καμία λέξη να αλλάξει την μιζέρια. Η ίδια καθημερινή καθημερινότητα.. Σα να ζητούμε από τον ήλιο να σβήσει το φως του.
Περνούν οι μέρες τόσο γρήγορα.. Νιώθεις πολύ αδύναμος να τα βγάλεις πέρα με την εξουσία του χρόνου. Την κρατάς όσο μπορείς αλλά δεν την πείθεις ποτέ.. Σου παίρνει αγαπημένες στιγμές που μόνο ο εαυτός σου ή αγαπημένα πρόσωπα μπορούν να τις προσφέρουν.. Μερικές έντονα, μερικές αμυδρά και άλλες καθόλου. Τελικά, ο χρόνος ειναι φίλος ή εχθρός? Ή και τα δύο? Ή μήπως τίποτα?
Ο κόσμος ξεχνά τον ίδιο του τον εαυτό.. Προσπαθούμε να κοιταχτούμε στο καθρέφτη του εαυτού μας για να μην ξεχάσουμε την προσωπικότητά μας και τα χαρακτηριστικά μας. Είμαστε έναντι του εγώ μας. Έναντι τως χαρισμάτων και του πιστεύω μας. Το μίσος και η δίψα για κυριαρχία μας αποτρέπουν από την αυθεντική εικόνα του προσώπου μας. Χαμένοι στα διηνεκεί λάθοι και τις απρόσωπες τωρινές ή αιώνιες εκφράσεις μας. Τυφλωθήκαμε και βαδίζουμε σε λανθασμένο δρόμο. Ακόμα καλύτερα, σε πιθανή παγίδα της ζωής που βάζουμε οι ίδιοι σε εμάς αλλά και στους άλλους.
Να με κρατάς σφιχτά στα δυο σου χέρια και με ένα γλυκό φιλί να φύγω για τ' αστέρια..
Σ' αγαπώ σαν αξία και πολύτιμο λίθο εύρημα και φαντασία κι όχι έρωτα μύθο.
Σ' αγαπώ με μια αγάπη που στον χρόνο αντέχει, σ' αγαπώ με έναν έρωτα που όρια δεν έχει.
Πως ήταν όλα ψέματα, πως ήταν παραμύθια ποτέ μου δεν κατάλαβα, δεν είδα την αλήθεια.
Μου είπες πως μ' αγάπησες και έκλαψες μπροστά μου κι εγώ η χαζή σε πίστεψα και σ' άφηνα κοντά μου.
Έβλεπα κάθε δάκρυ σου και ράγιζε η καρδιά μου, ο πόνος σου ήταν πόνος μου κι η λύπη σου δικιά μου.
Γιατί ήταν όλα ψέματα; Γιατί καμιά αλήθεια; ποιος είναι ο λόγος που έδινες σε μένα παραμύθια;
Τι έκανα για να πονάω και για να κλάψω τόσο; που εγώ τόσο σ' αγάπησα πρέπει να το πληρώσω;
Λυπάμαι που έφτασα εδώ και πρέπει να σε σβήσω, συγνώμη βρε καρδούλα μου μα δεν θα σε μισήσω..
>Χαμήλωσε τα μάτια σου... Η νύχτα μην στα πάρει, γιατί μετράει τ' άστρα της και λείπει ένα ζευγάρι.. Mπορεί να είναι ελλάτωμα μα είναι και η μαγκιά μου παντού και πάντοτε να γράφω το όνομά μου.
Είσαι το όνειρο που βλέπω κάθε μέρα, είσαι ο θάνατος που θα με πάρει κάποια μέρα, είσαι το φως που με βοηθάει να δω, ένα όμως δεν είσαι... Δεν είσαι εδώ.
Θάλασσα μοιάζει η αγκαλιά σου ποτάμι γίνομαι να 'ρθω κοντά σου..
Αν ήμουν ένας άγνωστος και ζωηρός κομήτης, κι εσύ ο πιο υπέροχος, μαγευτικός πλανήτης, τότε σίγουρα πάνω σου θα ήθελα να πέσω, και δεν με νοιάζει τίποτα, ακόμα κι αν πονέσω..pan>
Γέλα όταν βλέπεις τα όνειρά σου να γκρεμίζονται, γέλα όταν σε πληγώσει το ψέμα και η κακία, μα κλάψε όταν δεν μπορείς να πεις σε αγαπώ σε αυτόν που αγαπάς! Δεν αγάπησες, γι' αυτό δεν πληγώθηκες.
Αγαπήθηκες, γι' αυτό πλήγωσες.
..τ ανοιχτα παραθυρια που ανασαινουν την ωρα, η αδειανη καμαρα μου,ενα τρενο που θα ρχετε απο μια αγνωστη χωρα, τα χαμενα ονειρα μου,
Oι καμπανες που σβηνουν, και το βραδυ που πεφτει ολοενα στην πολη, στων ανθρωπων την οψη, στ ουρανου τον καθρεπτη, στη ζωη μου τωρα ολη..
Όπως ο αέρας αγκαλιάζει τη γη, όπως τ'αστέρια φλερτάρουν το φεγγάρι, όπως ο ήλιος ερωτροπεί σε κάθε ανατολή, έτσι θα ήθελα να είμαστε για πάντα μαζί!!
Αν μου ζητήσους μια νύχτα αγκαλίτσα θα ήθελα να ήμασταν στον βόρειο πόλο... Μην ρωτήσεις γιατί...εκεί η νύχτα κρατάει 6 μήνες..!
Αν σε πληγώσουν κ' έχεις τη δύναμη να γελάς, τότε δεν σε νικούν, τους νικάς Ποτε μην αφήσεις τον φόβο της αποτυχίας να σε εμποδίσει να αγωνιστείς..
