Υπατία

Η Υπατία (370-415 μ.Χ.) υπήρξε νεοπλατωνική φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός. Έζησε και δίδαξε στην Αλεξάνδρεια όπου και δολοφονήθηκε από όχλο που αποτελείτο από φανατικούς χριστιανούς.

Βιογραφικά στοιχεία
Κόρη του μαθηματικού και αστρονόμου Θέωνα, έλαβε με τις φροντίδες του πατέρα της την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση και ταξίδεψε στην Αθήνα και στην Ιταλία. Στην Αθήνα παρακολούθησε μαθήματα στη νεοπλατωνική σχολή του Πλούταρχου του Νεότερου και της κόρης του Ασκληπιγένειας αλλά μαθήτευσε και κοντά στο Πρόκλο και τον Ιεροκλή. Επιστρέφοντας στην Αλεξάνδρεια, έγινε επικεφαλής της εκεί σχολής των Πλατωνιστών (400 μ.Χ.), δίδαξε φιλοσοφία και μαθηματικά και αποτέλεσε πόλο έλξης για τους διανοούμενους της εποχής ενώ έκανε και εκτενή και ουσιώδη σχόλια στα μαθηματικά έργα του Διόφαντου και του Απολλώνιου. Δυστυχώς παρότι η ίδια η Υπατία υπήρξε πολυγραφότατη κανένα από τα έργα της δεν σώζεται και έχουμε μόνο αναφορές για αυτά. Πολλοί από τους μαθητές της ανήκαν στους ανώτατους κύκλους της αριστοκρατίας της πόλης και έγιναν σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο επίσκοπος Κυρήνης Συνέσιος και ο έπαρχος της Αλεξανδρείας Ορέστης. Η ίδια επηρεάστηκε φιλοσοφικά από τους νεοπλατωνικούς Πλωτίνο και Ιάμβλιχο.
Επειδή η δράση της θεωρήθηκε επικίνδυνη για την εξάπλωση του Χριστιανισμού, σταδιακά καλλιεργήθηκε κλίμα εναντίον της που οδήγησε στη βίαιη δολοφονία της από τον όχλο ή από ομάδες φανατικών μοναχών^[1]. Παρότι η ίδια είχε πολλούς φίλους χριστιανούς, προτίμησε να μείνει πιστή στις αρχαιοελληνικές παραδόσεις. Το μανιασμένο πλήθος την ξεγύμνωσε και τη πετροβόλησε μέχρι θανάτου, στη συνέχεια το πτώμα της διαμελίστηκε και κάηκε στη πυρά. Ηθικός αυτουργός θεωρήθηκε ο επίσκοπος της Αλεξάνδρειας, Κύριλλος, ο οποίος είχε έρθει σε μεγάλη αντίθεση με τον Ρωμαίο Κυβερνήτη της Αιγύπτου και φιλικά διακείμενου προς την Υπατία, Ορέστη.

• Ο αστεροειδής 238 Υπατία, που ανακαλύφθηκε το 1884, πήρε το όνομά του από την ιστορική αυτή μορφή.

Έργα

• Αριθμητικά του Διόφαντου (σχόλια)
• Σχόλια για τον Αστρονομικό Κανόνα του Πτολεμαίου
• Περί των Κωνικών του Απολλώνιου.Γ

Περισσότερς πληροφορίες για την Υπατία μπορεί όποιος θέλει να ψάξει εδώ.
http://el.orthodoxwiki.org/%CE%A5%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1

Υπατία εναντίον φονταμενταλιστών

Τα φώτα των Κανών έσβησαν. Αξίζει όμως τον κόπο να σταθούμε σε μια ταινία με ελληνικό θέμα, που πέρασε στα ψιλά, ίσως επειδή προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού. Είναι η «Agora» του Χιλιανού Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, με θέμα τη ζωή της μαθηματικού Υπατίας, που έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. στην Αίγυπτο (την υποδύεται η ωραία Ρέιτσελ Βάις). Στις αίθουσες θα βγει τον Δεκέμβριο. 

Πόσοι άραγε γνωρίζουν την Υπατία; Το όνομά της σίγουρα λέει πολλά στους μελετητές φιλοσοφίας και ελληνικών γραμμάτων. Είναι η πρώτη γυναίκα μαθηματικός. Δίδαξε φιλοσοφία και αστρονομία στη ρωμαϊκή Αίγυπτο και βρήκε τραγικό θάνατο από φανατισμένους χριστιανούς. Την κατηγόρησαν για αναταραχές και ξέσκισαν το σώμα της με σπασμένα όστρακα.
Πως ήρθε στον περίεργο σκηνοθέτη, που συνήθως καταπιάνεται με ψυχολογικά και σουρεαλιστικά θέματα, να ασχοληθεί με την Αλεξανδρινή μαθηματικό; Ολα ξεκινούν από τη «Θάλασσα μέσα μου» (Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας), με τον Χαβιέ Μπαρδέμ στον ρόλο ενός παραπληγικού.
Επειτα από αυτήν, όπως είπε σε συνέντευξή του ο Αμενάμπαρ, ήθελε να κάνει «και μια ταινία για τον cosmos». Βούτηξε σε βιβλία αστρονομίας. Απέφυγε όμως γνωστές προσωπικότητες των επιστημών, τύπου Γαλιλαίου, και κατέληξε στη λιγότερο δημοφιλή Υπατία.

Δεν πρόκειται πάντως για σκονισμένη διατριβή, που θα ταλαιπωρήσει τους θεατές με ιστορίες για αστρολάβους και μαθηματικά αξιώματα. Το love story ανάμεσα στην Υπατία, τον πιστό της σκλάβο Ντάβους και έναν μαθητή της, που είναι το θέμα της ταινίας, δεν αφήνει σε δεύτερη μοίρα το πολιτικό κλίμα της εποχής. Οι φιλοσοφικοί στοχασμοί της Υπατίας μπλέκονται με τις αναταραχές και τις αιματοχυσίες στους δρόμους.
Είναι η περίοδος που οι χριστιανοί κυνηγάνε Εβραίους και λάτρεις των Αιγύπτιων θεών, ενώ η Υπατία αγωνίζεται να διατηρήσει την επιστημονική γνώση ζωντανή μέσα σ' ένα κλίμα φανατισμού. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο θάνατός της σηματοδοτεί το τέλος της ελληνιστικής εποχής. Για κάποιους άλλους θεωρείται η πρώτη μάγισσα που κυνηγήθηκε από τον χριστιανισμό.
Το «Agora» δεν είναι όμως αντιχριστιανικό. Περισσότερο ως κατηγορητήριο του φονταμενταλισμού θα μπορούσε να ερμηνευτεί. «Το εύκολο είναι να χαρακτηριστεί η ταινία αντιχριστιανική. Νομίζω ότι τελικά είναι χριστιανική. Εξερευνώ την καλή και ανθρώπινη πλευρά της χριστιανοσύνης, που βοηθάει φτωχούς και λεπρούς. Σίγουρα αντιτίθεται στον φονταμενταλισμό, δηλαδή στην ιδέα "θα σε σκοτώσω γι' αυτό που πιστεύεις"», έλεγε ο Αμενάμπαρ. Και, κλείνοντας το μάτι, προσέθετε: «Τα κοστούμια είναι πιστά της περιόδου, αλλά τελικά φορέματα και γενειάδες φέρνουν στο νου τούς Ταλιμπάν». Οι δικές του θρησκευτικές αντιλήψεις; «Μεγάλωσα χριστιανικά, μετά έγινα αγνωστικιστής και κατέληξα άθεος» ομολογεί.
Η Ρέιτσελ Βάις δεν είχε ξανακούσει το όνομα Υπατία. Προϋπηρεσία όμως σε... πλατό της αρχαίας Αιγύπτου είχε, αφού πρωταγωνίστησε στη «Μούμια» και το σίκουέλ της. Στέκεται και αυτή στην επικαιρότητα του θέματος της ταινίας («ακόμα οι άνθρωποι αλληλοσκοτώνονται στο όνομα του θεού»), δίνει όμως και μια φεμινιστική διάσταση λέγοντας: «Σε κάποιους πολιτισμούς οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας και στερούνται το δικαίωμα μόρφωσης».
Μια δυσκολία που αντιμετώπισε ήταν η... αγνότητα της Υπατίας. Ζήτησε τη συμβουλή μιας 85χρονης θείας της, ερευνήτριας του καρκίνου, που δεν παντρεύτηκε ποτέ. «Ποτέ δεν πίστεψα όποιον άντρα κι αν μου υποσχέθηκε ότι θα με άφηνε να δουλέψω όσο σκληρά ήθελα. Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι αγαπώ τη δουλειά μου περισσότερο από καθετί» της είπε.
Το μεγάλο συν της ταινίας, όπως έγραψε στην «Γκάρντιαν» η Σαρλοτ Χίγκινς υπό τον τίτλο «Ενα δώρο για τους κλασικιστές», είναι ότι «αποφεύγει τις λούμπες στις οποίες πέφτουν ιστορικές ταινίες. Οι χαρακτήρες φέρονται φυσιολογικά και μιλούν κανονικά, αποφεύγοντας αρχαϊσμούς και γελοίους αναχρονισμούς. Το πλατό, που έχει στηθεί στη Μάλτα, λειτουργεί καλά και έχει δοθεί φανερή προσοχή στις ιστορικές λεπτομέρειες».
Οπως και να 'χει, ας μείνουμε με το συμπέρασμα του Αμενάμπαρ: «Αν η Υπατία είναι η ενσάρκωση μιας σύγχρονης γυναίκας, η αρχαία Ρώμη είναι η ενσάρκωση μιας σύγχρονης υπερδύναμης σε κρίσιμη καμπή. Μου έρχεται στο νου η Αμερική. Είναι μια κατάλληλη στιγμή για αλλαγή. Επειδή είμαι φύσει αισιόδοξος, πιστεύω ότι δεν θα γυρίσουμε στο Μεσαίωνα...»

από ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Κόκκινα Παντού

Θέλω τα πάντα Κόκκινα. Είναι το πιο δυνατό και εκτυφλωτικό χρώμα. Γυρνάνε κεφάλια, βλέμματα με την παρουσία του. Είναι το κέντρο του ενδιαφέροντος και ο πυρήνας της απόλαυσης. Με μια μόνο ματιά μένεις μαγεμένος. Είναι ένα όνειρο. Και μόνο το πάθος και η δύναμη που βγάζει, νοιώθεις πως δυνάμωσες, πως, μάλλον, ξαναγεννήθηκες.
Μεγαλώνει η αγάπη σου για το κόκκινο. Το χρώμα που ξεπερνάει όλα τα άλλα για το φως του, την εικόνα του και το έντονο συναίσθημα που βγάζει. Αγριεύει ανθρώπους, ζώα, μας παρακινεί να το κοιτάξουμε. Είναι επιβλητικό μα και απαλό. Σε ζεσταίνει, γλυκαίνει τα μάτια σου. Είναι το χρώμα του πάθους και του έρωτα. Εκπροσωπεί τη φωτιά. Εκπροσωπεί το ίδιο μας το αίμα. Το κόκκινο χρώμα σαγηνεύει τους περισσότερους ανθρώπους.

  Στα μάτιια μου όλα τα βλέπω κόκκινα. Τα βλέμματά των ανθρώπων, των ζώων. Οι σκιές από μαύρες παίρνουν χρώμα κόκκινο. Οι κόκκινοι τοίχοι είναι ένα κέλυφος ζεστασιάς, φροντίδας, γαλήνης. Κανένας σχεδόν άνδρας δεν μπορεί να αντισταθεί στη θέα των φλογερών, κόκκινων, γεμάτα μυστήριο χειλιών. Σε ξεγυμνώνει, σε αφήνει μόνο και εκτεθειμένο. Είναι στη πρωτιά και έχει πάρει τα ηνία.
Κόκκινα τα πάντα γύρω μου. Κάνω κύκλους και τα βλέπω όλα πιο κόκκινα. Μία ανάμειξη των συναισθημάτων μου με το κόκκινο. Πίνω κρασί κόκκινο. Εύγευστο και γλυκό.. Μυρωδιές γεμίζει το δωμάτιο και κόκκινες αναμνήσεις. Η ανάσα μου παίρνει χρώμα κόκκινο. Το δωμάτιο ακούσει την αναπνοή μου..

Πετάει τις κόκκινες γόβες της απότομα κάτω. Ακούγεται θόρυβος εκκωφαντικός. Τα βλέφαρά του ανοιγοκλείνουν απότομα. Χύνεται κρασί στο πάτωμα. Κυλιέται ακόμα πιο πολύ και το κοκκινίζει. Το πάτωμα χάνεται και κρύβεται κάτω από ένα χαλί κόκκινο. Εκείνη.. κρατάει το χέρι του. Με το άλλο γεμίζει ένα ποτήρι με κόκκινι κρασί. Το πίνει γουλιά γουλιά. Είναι όμορφο. Γλύφει τα χείλη της και τον κοιτάει στα μάτια. Τον κυριεύει με τα κόκκινα  ποθητά σαρκώδη χείλη της. Τον επεξεργάζεται. Εκείνος.. πλησιάζει. Στρέφεται καλά και την κοιτά στα μάτια. Τα βλέμματα αντικρίζονται και οι κόκκινες σκιές γίνονται ακόμη πιο έντονες με το χαμηλό φως. Κοιτά τα χείλη της. Μαγεύεται.. Παέι να τα φιλήσει μα εκείνη τραβιέται πίσω. Σηκώνεται. Τον κοιτά με υπεροψία και γυρνά την πλάτη της σε αυτόν. Γέρνει το κεφάλι της μπροστά. Κοιτά το κόκκινο χαλί και χαιδεύει τα πόδια της που είναι γεμάτα με κόκκινο κρασί. Αφήνει τα κόκκινα μαλλιά της ελεύθερα να πέσουν στους ώμους της. Ρίχνει το φόρεμά της κάτω. Γυρνά και τον βλέπει. Η σκιά του ήταν πάνω στη δική της. Γίνανε ένα. Εκεινη σηκώνει το κεφάλι της και χάνεται στο κόκκινο σκοτάδι.

Το να είσαι γυναίκα είναι τέχνη

Μια μέρα έτσι όπως έκανα βόλτα στις σελίδες του ίντερνετ, έπεσα πάνω στον παραπάνω τίτλο. Και μου άρεσε.. Μου έδωσε τον έναυσμα για να γράψω μερικά πράγματα αφιερωμένα στο γυναικείο φίλο.
Οι γυναίκες έχουν κάτι το μοναδικό. Κάτι το ξεχωριστό που τις κάνει να διαφέρουν τόσο μεταξύ τους, όσο και με τους άνδρες. 
Σκέφτονται αλλοιώτικα, περιπλοκότερα και κολλάνε στην λεπτομέρεια, το τελευταίο για την γράφουσα ισχύει δεόντως.. Περιπλέκονται και  μπερδεύονται σε ένα θέμα. Τα εύκολα πολλές φορές τα δυσκολέυουνε, αλλά αυτή είναι η μοναδικότητα τους. Δεν χάνονται και δίνουν μια πάντα σαφή απάντηση. Είναι πιο ψύχραιμες και ήρεμες.. Και δρουν τις περισσότερες φορές με το συναίσθημα και αφήνουν στην άκρη την λογική.
Οι γυναίκες είναι το ωραίο φύλο, όπως πολλοί αποκαλούν. Διαφέρουν από τους άντρες, οι οποίοι χωρίς αυτές δεν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι. Ήταν - είναι και θα είναι ένα μυστήριο. Ένα άλυτο μυστήριο που κανένας δε θα μπορέσει να το μάθει. Ούτε να το λύσει.
 Η γυναίκα είναι η πρωταγωνίστρια της ζωής. Της ψυχικής και της πνευματικής. Πολλοί, άλλωστε, πιστεύουν ότι το δυνατότερο πρόσωπο μετά τον Χριστό ήταν η Μαρία Μαγδαλινή. Και σύμφωνα με κείμενα που έχω διαβάσει, ο Χριστός, γνωρίζοντας ότι θα σταυρωθεί, παρέδωσε τα "ηνία", ας μου επιτραπεί η έκφραση, για την συνέχεια του έργου του στην Μαρία Μαγδαλινή.
Ακόμη, πιστεύω πως δεν είναι τυχαία η φράση πως πίσω από έναν δυνατό άντρα υπάρχει μια δυναμική και συνάμα δυνατή γυναίκα !

Αρκετοί άνδρες όταν έρχονται αντιμέτωποι με μια ικανή και σίγουρη γυναίκα, αποθαρύνονται και κάνουν πίσω. Δεν προσπαθούν να την προσελκύσουν. Την φοβούνται. Ενώ οι γυναίκες, όταν δουν κάποιον άνδρα δυνατό, όχι σε οικονομικό επίπεδο, αλλά σε πνευματικό, είναι πρόθυμες να τον πλησιάσουν και να τον δοκιμάσουν. Όχι βέβαια να προβούν σε κινήσεις εκμεττάλευσης και μεταχείρησης. Αυτό είναι πέραν της γνώμης μου.

Η γυναίκα είναι τέχνη. Η τέχνη είναι γυναίκα και γένουν θηλυκού. Αυτό το πιστεύω ακράδαντα. Η ομορφιά της τέχνης αποδίδεται στην ομορφιά της γυναίκας. Σκέφτομαι πολλούς καλλιτέχνες που σε μεγάλα και πασίγνωστα έργα τους έχουν απεικονίσει γυναίκες. Το πρωτεύον τους μοντέλο ήταν η γυναίκα και με τη βοήθεια της προσπαθούσαν την ομορφιά που έβλεπαν, να τη ζωγραφίσουν πάνω σε χαρτί.

Από τη φύση της πηγάζει μια ηρεμία και μια γαλήνια, που ο άνδρας δεν κατέχει αλλά αναζητεί σε εκείνη. Η γυνή είναι ισχυρή και κατείχε πάντα την πρώτη θέση. Ακόμη και αν αυτό δεν αντικατροπτίζονταν στις ανδροκρατούμενες κοινωνίες και θεωρίες που την ήθελαν δούλα και κατώτερη. Δυστυχώς, αυτό φαίνεται έντονα και στην αρχαία Ελλάδα που σκιαγραφείται ως μια περιορισμένη πνευματικά προσωπικότητα. Μαλίστα, ούτε οι φιλόσοφοι δεν έκαναν κάτι για αυτές τις εξευτελιστικές συμπεριφορές που δέχονταν οι γυναίκες!  Και όμως, άνθρωποι ανοιχτόμυαλοι, και οξυδερκής θα έπρεπε να είναι κανονικά αντίθετοι σε τέτοιες προκαταλήψεις και ρατσισμούς ! Είχα διαβάσει πως ο Αριστοτέλης όσο και ο Πλάτων συνιστούσαν την έκτρωση στην αρχαία Ελλάδας ως μέσω ενάντια στον υπερπληθυσμό των πόλεων. Και δεν σκέφτονταν οι ίδιοι καθόλου την ζωή που χανόταν ! Ειδικά ένα φιλοσοφικό μυαλό με ελευθερία σκέψης και διαφυγής από τις ρατσιστικές απόψεις και την απόκλιση διαφόρων θεωρημάτων θα έπρεπε να συμπεριφέρεται αλλοιώτικα ! 
Αναρωτιέμαι, γιατί θεωρούνταν μάγισσες οι γυναίκες τις παλαιότερες εποχές. Γιατί αυτή η καταδίωξη μαγισσών? Τί ακριβώς υπήρχε στα μάτια μερικών που της χαρακτήριζε έτσι? Πώς ακριβώς οι ίδιες συμπεριφέρονταν?

Από μια πηγή βρήκα πως η σύγχρονη έννοια του όρου κυνήγι μαγισσών δεν έχει σχέση με το φύλο, σε αντίθεση με την παλιά ερμηνεία. Χαρακτηριστικά, για το θηλυκό φύλο, ένας δικαστής μαγισσών, το 1595, είχε δηλώσει: ο διάβολος τις χρησιμοποιεί, διότι γνωρίζει ότι είναι επιρρεπείς στις σαρκικές απολαύσεις, και επιδιώκει να τις δεσμεύσει στην υπηρεσία του με μια τόσο αμοιβαία υποσχόμενη πρόκληση.
Αλλά τα αρχαία χρόνια, στην Αίγυπτο, ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα τόσες γυναίκες αντιμετώπισαν και έπεσαν θύματα από τις φλόγες της φωτιάς, λόγω του ότι θεωρήθηκαν ύποπτες για μαγεία και πάσης φύσεως μαγικές γνώσεις.
Παρ'όλα αυτά, αυτό που πιστεύω είναι ότι η γυναίκα είναι δώρο της φύσης. Δεν ορίζεται, αλλά ορίζει τον εκάστοτε δημιουργό μπορεί να είναι πόλεμος μέσα στην ειρήνη και ειρήνη μέσα στον πόλεμο. Θα μείνει μυστήριο - και ίσως το μεγαλύτερο μυστήριο - για κάθε μεγάλο φιλόσοφο.

Γυναίκες ..Μάγισσες..

Κάτι που μου άρεσε και ήθελα να το μοιραστώ στο μπλοκ μου!


Μια φορά κι έναν καιρό..
ύστερα από μια πολύ σκληρή μάχη ο βασιλιάς Αρθούρος πιάστηκε αιχμάλωτος και οδηγήθηκε στον άρχοντα ενός γειτονικού βασιλείου. Ο νικητής βασιλιάς, συγκινήθηκε από τη γενναιότητα και τον ενθουσιασμό του νεαρού Αρθούρου και του υποσχέθηκε να τον αφήσει ελεύθερο αν κατάφερνε να απαντήσει στο παρακάτω πολύ δύσκολο ερώτημα:
"ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ?"
Ο Αρθούρος θα είχε στην διάθεσή του ένα χρόνο για να απαντήσει στο δύσκολο ερώτημα κι αν δεν κατάφερνε να βρει ικανοποιητική απάντηση, θα καταδικαζόταν σε θάνατο.
Ένα τέτοιο πρόβλημα που θα έφερνε σε αμηχανία και τον πιο σοφό άνθρωπο, φάνηκε στο νεαρό βασιλιά δυσεπίλυτο, έχοντας όμως ως εναλλακτική λύση μόνο το θάνατο, δέχτηκε την πρόκληση και επέστρεψε στο βασίλειό του.
Από την μέρα εκείνη, άρχισε να ρωτάει τους πάντες. Την πριγκίπισσα, τις πόρνες, τους ιερείς, τις δεσποινίδες της αυλής και δεν συμμαζεύεται, κανείς όμως δεν του έδωσε ικανοποιητική απάντηση. Αυτό που του συνέστησαν οι περισσότεροι ήταν να απευθυνθεί σε μια γριά μάγισσα που κατοικούσε στην περιοχή, η οποία σίγουρα θα ήξερε τη σωστή απάντηση, αλλά θα την έδινε έναντι πολύ ακριβού ανταλλάγματος καθώς ήταν πασίγνωστη για τις υπέρογκες ανταμοιβές που απαιτούσε, όταν ζητούσαν την γνώμη της.
Ο χρόνος περνούσε μέχρι που έφτασε η τελευταία μέρα κι ο βασιλιάς Αρθούρος δεν είχε άλλη επιλογή από το να επισκεφτεί τη γριά μάγισσα και να συμβουλευθεί την γνώμη της.
Η γριά δέχτηκε να απαντήσει αλλά μόνο με τον όρο να πάρει για άντρα της τον Gawain, τον πιο γενναίο από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης και καλύτερο φίλο του βασιλιά Αρθούρου!
Η ιδέα προκάλεσε φρίκη στο βασιλιά. Η γριά είχε μια γαμψή καμπούρα, ήταν απαίσια, είχε μόνο ένα δόντι, βρώμαγε σαν βόθρος, συχνά δε, έκανε κάτι χυδαίους θορύβους. Δεν είχε συναντήσει ποτέ του ένα τόσο απωθητικό ον. Αρνήθηκε να πληρώσει. Δεν μπορούσε να καταδικάσει τον καλύτερό του φίλο να επωμισθεί για λογαριασμό του ένα τόσο δύσβαστακτο φορτίο.
Ο Gawain, πληροφορήθηκε την πρόταση της μάγισσας και ζήτησε ακρόαση από το βασιλιά λέγοντάς του ότι καμιά θυσία δεν ήταν για αυτόν τόσο μεγάλη προκειμένου να γλιτώσει τη ζωή του Βασιλιά του και της Στρογγυλής Τραπέζης κι ότι ήταν πρόθυμος να δεχτεί την γριά για γυναίκα του.
Έτσι ανακοινώθηκε κι ο γάμος τους και η γριά απάντησε επιτέλους στο ερώτημα:
"ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΕΝΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ"
Όλοι συμφώνησαν ότι από το στόμα της γριάς μάγισσας βγήκε μια πολύ μεγάλη αλήθεια κι ότι σίγουρα η ζωή του βασιλιά δεν διέτρεχε πλέον κανέναν απολύτως κίνδυνο.
Όντως ο γείτονας βασιλιάς χάρισε στον Αρθούρο την ζωή του και του εγγυήθηκε πλήρη ελευθερία.
Τι έγινε όμως με τον Gawain και τη γριά μάγισσα?
Ο Αρθούρος διακατέχετο από ανάμικτα συναισθήματα ανακούφισης και αγωνίας ενώ ο Gawain συμπεριφερόταν όπως πάντα με ευγένεια και γενναιοφροσύνη. Η μάγισσα αντιθέτως επέδειξε την χειρότερη συμπεριφορά. Έτρωγε με τα χέρια, ρευόταν, αεριζόταν κι έφερνε τους πάντες σε αμηχανία με τη συμπεριφορά της.
Την πρώτη νύχτα του γάμου ο Gawain ετοιμαζόταν να περάσει τη χειρότερη νύχτα της ζωής του, γενναίος όμως καθώς ήταν το πήρε απόφαση και εισήλθε στο συζυγικό δωμάτιο.
Τότε διαπίστωσε πως τον περίμενε μια μεγάλη έκπληξη!!!!!
Μπροστά στα μάτια του, στο συζυγικό κρεβάτι ήταν ξαπλωμένη, ημίγυμνη, η ομορφότερη γυναίκα που είχε δει ποτέ του.
Ο Gawain έμεινε έκθαμβος. Όταν ξαναβρήκε μετά από λίγα λεπτά τη μιλιά του, ρώτησε την μάγισσα τι ακριβώς της είχε συμβεί.
Η μάγισσα του απάντησε πως ήταν πολύ γλυκός κι ευγενικός μαζί της,, όταν είχε την απωθητική της μορφή και για αυτό θέλησε να του δείξει και την αλλη της μορφή, την όμορφη, κι ότι τη μέρα θα είχε τη μία και τη νύχτα την άλλη.
Τον ρώτησε λοιπόν, ποια από τις δυο μορφές επιθυμούσε να έχει τη μέρα και ποια τη νύχτα.
Τι οδυνηρό δίλλημα Ο Gawain μπήκε σε σκέψεις. Τι να ήταν καλύτερο? Να έχεις στο πλευρό του μια πανέμορφη γυναίκα τη μέρα, τότε που τον βλέπουν οι φίλοι του κι όλος ο κόσμος και μια κακάσχημη και απωθητική μπαμπόγρια τη νύχτα ή να να'χει μια μπαμπόγρια τη μέρα και τη νυχτα να χαίρεται τη συντροφιά μιας τόσο πανέμορφης και γοητευτικής νεανίδος ?
 
Ο Gawain είπε στην μάγισσα ότι θα την άφηνε, αυτή να επιλέξει για τον εαυτό της!
Μόλις το άκουσε αυτό η μάγισσα, του χαμογέλασε και του ανακοίνωσε ότι θα ήταν όμορφη όλη τη μέρα κι όλη την νύχτα επειδή τη σεβάστηκε και την άφησε να είναι αφέντης του εαυτού της.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?
Δεν έχει σημασία αν η γυναίκα σου είναι όμορφη ή άσχημη, αν είναι έξυπνη ή χαζή αφού.. κατά βάθος είναι πάντα μια μάγισσα !

Η γυναίκα που έγινε γάτα

- Τίποτα δεν είναι απίθανο πια στην εποχή μας.. είπε ο μεσόκοπος άντρας χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από το βιβλίο που κρατούσε.. Άλλωστε, οι μεταμορφώσεις, είναι το αντικείμενο του εργαστηρίου μας , εδώ και καιρό . Αλλά πού να το ξέρεις εσύ; Ακόμη και να νοιαζόσουν για τη δουλειά μου, πολύ λίγα θα μπορούσες να καταλάβεις για τους σκοπούς και την χρησιμότητα κάποιων ροπών της Επιστήμης …

Σταμάτησε απότομα.. Το περιποιημένο χεράκι της κατά πολλά χρόνια νεώτερης συζύγου του , κατέβασε μαλακά το βιβλίο του , ενώ το άλλο περιποιημένο χεράκι της , χάιδευε το γόνατό του .

- (.. Μόνο για κάτι τέτοιες γαλιφιές είσαι ικανή) σκέφτηκε ο Ερευνητής Καθηγητής, και αποφάσισε αφήνοντας οριστικά το βιβλίο δίπλα του να ασχοληθεί μαζί της .

- Για πες μου τί θέλεις;

- Σκέφτηκα … αν θα μπορούσες να με μεταμορφώσεις σε.. γάτα.. Θα μπορούσες να το κάνεις αυτό;

- Και βέβαια θα μπορούσα.. Αν και.. Τί σ’ έχει πιάσει; Δεν νομίζω ότι θα ήταν και τόσο διασκεδαστικό..

- Εγώ έχω άλλη γνώμη.. Δεν θα σου άρεζε να γουργουρίζω στα πόδια σου;

- Μα.. γουργουρίζεις.. Είναι το μόνο που ξέρεις να κάνεις καλά ..

- Είμαι η … γατούλα σου, γι αυτό.. Έλα, κάνε μου τη χάρη..

- Τέλος πάντων.. Πριν πω το “ναι” , πρέπει να συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε για το θέμα της.. επαναφοράς .

- Υπάρχει φόβος να διαφωνήσουμε πάνω σε αυτό;

- Ξέρω κι εγώ ;.. (Ο άντρας , χαμογέλασε με συγκατάβαση, μπροστά σε τέτοια βλακώδη

αθωότητα), μπορεί να θελήσω την τελευταία στιγμή , να ζήσω.. χωρίς εσένα.. με μία γάτα.. μόνο.. Πρέπει να με.. εμπιστευθείς . Άλλωστε το απαιτεί και το επιστημονικό πρωτόκολλο.. Χρειάζεται η συγκατάθεσή σου..

- Μα..

- Έλαααα … μην σουφρώνεις το χαριτωμένο μουτράκι σου … Το ξέρω ότι με εμπιστεύεσαι … Άντε, με … κατάφερες πάλι … Θα το κάνουμε … Σύντομα … Αύριο κιόλας..

Η νεαρή γυναίκα έλειψε τρεις ολόκληρες εβδομάδες από το σπίτι. Πέρασε τόσο όμορφα όσο ποτέ άλλοτε στη μέχρι τότε ζωή της. Τριγύρισε στα στενά σοκάκια της πόλης, καυγάδισε με όποιον δεν γούσταρε, έδειξε νύχια και αγρίλα, τα έβαλε με τους σκύλους, κρύφτηκε πάνω σε δέντρα και σε απόκρυφες γωνιές, έκλεψε φαγητό, κυλίστηκε στα χώματα, νίφτηκε περιπαθώς τεμπελιάζοντας κάτω απ’ τον λαμπρό ήλιο, γουργούρισε ευχαριστημένη από τα χάδια κάποιων (εντάξει, κάποιοι την χούγιαξαν κιόλας, αλλά και αυτό της άρεσε, γιατί είχε και μια δόση.. αδρεναλίνης που δεν είχε γνωρίσει μέχρι τότε) κυκλοφόρησε αμέριμνη πάνω σε στέγες, σε ταράτσες, σε τοιχάκια και έκανε αχαλίνωτο σεξ με γνωστούς και άγνωστους μερακλήδες, αφήνοντας κατά μέρος τους στοιχειώδεις τύπους και επιδεικνύοντας μια προστυχιά, που ούτε στα πιο ακραία όνειρά της είχε ποτέ αποτολμήσει.

Με το ξεψύχισμα του προσυμφωνηθέντος χρόνου, ούτε λεπτό λιγότερο ή περισσότερο ξαναγύρισε στο σπίτι. Πήδηξε στο περβάζι του παραθύρου για να την δει εκείνος.. Μια μαύρη φιγούρα στο φεγγαρόφωτο..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Νόμισε, πως θα τον έβρισκε να κοιμάται, ήταν όμως ξύπνιος.. Σαν να την περίμενε. Μα και βέβαια την περίμενε.. Ο άντρας χαμογέλασε μοχθηρά - είναι η αλήθεια - στην εικόνα της στο κλειστό παράθυρο. Να την άφηνε άραγε να περιμένει εκεί έξω μέχρι το πρωί; Να την φάει η αγωνία του αν επιθυμεί τελικά την.. “επαναφορά” της; Να νοιώσει λίγο πως η ανοησία και η ελαφρότητα της σκέψης, έχουν κάποιο τίμημα; Ή να την “ελευθερώσει” αμέσως και να την βρει το ξημέρωμα να κοιμάται με τα μαύρα της μαλλιά ανάκατα και το πικάντικο προσωπάκι της ακουμπισμένο πάνω στο χέρι της με τα περιποιημένα κόκκινα νύχια;.. 

 Φτηνιάρικη εικόνα, αλλά μια εικόνα που την χρειαζόταν ο μεσήλικας.. ανδρισμός του.. Στο κάτω - κάτω της γραφής ήταν δικιά ΤΟΥ.. ΤΟΥ ανήκε..

Προτίμησε τελικά το τελευταίο και χωρίς να χάσει ούτε ίχνος από το μισοσαρκαστικό του χαμόγελο πλησίασε στο παράθυρο έτοιμος να το ανοίξει.

Εκείνη όμως.. δεν μπήκε μέσα.. Μόνο η ουρά της κινήθηκε ελαφρά ανατριχιασμένη.. Κύρτωσε ελαφρά, σάλεψε - απειλητικά; χαδιάρικα; δεν πρόφτασε να καταλάβει - και με  ένα σάλτο βρέθηκε ξανά κάτω στο νοτισμένο πλακόστρωτο και χάθηκε μέσα στο μισοσκότεινο δρομάκι..

 

Μια μόνο φορά να γνωρίσεις την Ανεξαρτησία δεν γυρνάς πίσω.. με τίποτα ..

 

Το διήγημα είναι εμπνευσμένο από τα γραπτά του S. FOWLER WRIGHT .