Σκέψεις

Γιατί να σε κοιτάνε ολοι περίεργα και να μην ξέρεις το γιατί? Γιατί να νομίζεις οτι έχεις κάνει κάτι αλλά στην πραγματικότητα δεν έχεις κάνει τίποτα? Γιατι να νιώθεις παράξενα χωρίς να έχεις κάνει κάτι κακό σε κάποιον? Γιατί να ειναι πολλοί που να σε κοιτάνε τόσο εντονα και περίεργα και να μην μπορείς να μάθεις το γιατί? Και όλο αυτό να συνεχίζεται για μεγάλο διάστημα? Και νόμιζα πως θα ξέφευγα αλλά συνεχίζεται.. Και δεν ξέρω πως να εξαλείψω αυτήν την αποπνιτική ατμόσφαιρα.. Να πάρω ένα σφουγγάρι και να σβήσω τα πάντα!

Ελπίδες έχω.. αλλα δεν ξέρω μέχρι πότε θα τις κουβαλάω μέσα μου.. Κάποτε θα εξατμιστούν και θα κρατώ με το ζόρι την τελευταία σταγόνα τους..
Αύριο καινούρια μέρα.. Μία νέα αντιμετώπιση με όλο τον κόσμο, ζώντας ξανά το ίδιο παιχνίδι, την ίδια καθημερινότητα, το ίδιο τροπάριο. Χωρίς ίχνος αλλαγής. Καμιά καινούργια νότα στο επαναλαμβανόμενο τραγούδι. Καμία λέξη να αλλάξει την μιζέρια. Η ίδια καθημερινή καθημερινότητα.. Σα να ζητούμε από τον ήλιο να σβήσει το φως του.
Περνούν οι μέρες τόσο γρήγορα.. Νιώθεις πολύ αδύναμος να τα βγάλεις πέρα με την εξουσία του χρόνου. Την κρατάς όσο μπορείς αλλά δεν την πείθεις ποτέ.. Σου παίρνει αγαπημένες στιγμές που μόνο ο εαυτός σου ή αγαπημένα πρόσωπα μπορούν να τις προσφέρουν.. Μερικές έντονα, μερικές αμυδρά και άλλες καθόλου. Τελικά, ο χρόνος ειναι φίλος ή εχθρός? Ή και τα δύο? Ή μήπως τίποτα?

Ο κόσμος ξεχνά τον ίδιο του τον εαυτό.. Προσπαθούμε να κοιταχτούμε στο καθρέφτη του εαυτού μας για να μην ξεχάσουμε την προσωπικότητά μας και τα χαρακτηριστικά μας. Είμαστε έναντι του εγώ μας. Έναντι τως χαρισμάτων και του πιστεύω μας. Το μίσος και η δίψα για κυριαρχία μας αποτρέπουν από την αυθεντική εικόνα του προσώπου μας. Χαμένοι στα διηνεκεί λάθοι και τις απρόσωπες τωρινές ή αιώνιες εκφράσεις μας. Τυφλωθήκαμε και βαδίζουμε σε λανθασμένο δρόμο. Ακόμα καλύτερα, σε πιθανή παγίδα της ζωής που βάζουμε οι ίδιοι σε εμάς αλλά και στους άλλους.

Η μελαγχολία

Mέχρι την Aναγέννηση, η μελαγχολία ήταν μάλλον μια αξιοζήλευτη ιδιότητα που χαρακτήριζε ανθρώπους πολύ ευφυείς, προικισμένους, ξεχωριστούς (φιλοσόφους, ποιητές, καλλιτέχνες). O όρος «μελαγχολία» προέρχεται από τον Iπποκράτη και έχει σχέση με τους χυμούς του σώματος και τις τέσσερις ιδιοσυγκρασίες που «δημιουργούν»: τη χολερική, την αιματώδη, τη φλεγματική και τη μελαγχολική. Ο μελαγχολικός τύπος κυριαρχείται από το υγρό στοιχείο και έχει την αργή, βαριά κινητικότητα, αλλά και τη διεισδυτική ικανότητα και τη διάσταση του βάθους που χαρακτηρίζει τα υγρά. Για τους αρχαίους ήταν σαφές ότι, χωρίς σιωπηλή παρατήρηση, πνευματική αναζήτηση, αμφισβήτηση, αποτράβηγμα, στοχασμό, κανένα μεγάλο ανθρώπινο επίτευγμα, καμία βαθυστόχαστη έμπνευση, κανένα σπουδαίο σχέδιο ή έργο δεν θα ήταν δυνατό. Θεωρούσαν ότι η μελαγχολία ήταν η ιδιότητα που έκανε έναν άνθρωπο -παρά τον πλούτο, τη δόξα ή τη σοφία του- να μη σταματάει να ψάχνει για την ουσιαστική αξία, το νόημα της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης, παραμένοντας ταπεινός και σεμνός και έχοντας επίγνωση των ανθρώπινων ορίων του. O μελαγχολικός ήταν πρότυπο στο οποίο πολλοί ήθελαν να μοιάσουν.


Πολλά από αυτά που έχουν αξία και κάνουν τη ζωή ανεκτίμητη τα οφείλουμε στους μελαγχολικούς

Kαι όμως, αυτά τα δύο δεν πρέπει να συγχέονται. H μελαγχολία με κανέναν τρόπο δεν είναι ψυχική ασθένεια ή διαταραχή, αλλά μία ιδιότητα ορισμένων ανθρώπων που τους χαρακτηρίζει πάντα ή σε κάποιες φάσεις της ζωής τους. Οι άνθρωποι αυτοί όμως διατηρούν μια εσωτερική ισορροπία, ώστε να μη «συντρίβονται» από τα συναισθήματά τους. Tη μελαγχολία χαρακτηρίζει ένα ιδιαίτερα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, από βαθιά χαρά ως βαθιά θλίψη, ευαισθησία, συμπόνια και συμπάθεια για τους άλλους, αγάπη και σεβασμός προς τη φύση, δημιουργικότητα. Aντίθετα, η κατάθλιψη χαρακτηρίζεται από συναισθηματική «νέκρωση», έλλειψη κάθε ενδιαφέροντος και κάθε ευαισθησίας. O καταθλιπτικός άνθρωπος δεν νιώθει μόνο θλίψη ή μελαγχολία, αλλά βασανίζεται από την αίσθηση ότι δεν υπάρχει ελπίδα, αισθάνεται παγιδευμένος, δεν μπορεί να βρει νόημα σε τίποτα. H μελαγχολία όχι μόνο δεν χρειάζεται θεραπεία, όπως η κατάθλιψη, αλλά μπορεί να είναι και θεραπευτική αν αναγνωριστεί και αντιμετωπιστεί ως μία θετική ανθρώπινη ιδιότητα. Πολλά από αυτά που έχουν αξία και κάνουν τη ζωή ανεκτίμητη -η ποίηση, η φιλοσοφία, οι τέχνες, η συναίσθηση της ομορφιάς- τα οφείλουμε κατά μεγάλο μέρος στους μελαγχολικούς. Kαι όταν όλα γύρω μας τρέχουν και γυρίζουν σε όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς, η μελαγχολία μπορεί να μας μάθει να σταματάμε και να κοιτάζουμε γύρω μας με λίγο περισσότερο αυτοσαρκασμό και επίγνωση της προσωρινότητάς μας.

από ΛOYIZA BOΓIATZH (Vita.gr)