Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Οι κουρτίνες του ήταν κλειστές. Ήταν βράδυ θα μου πεις. Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ, αυτός πάντα μα πάντα δεν τις ανοίγει. Του αρέσει το μαύρο, πάντα του άρεζε του σκοτάδι. Από τότε που αποφάσισε να κλειστεί στον εαυτό του, μέσα στις σελίδες και τις πένες του. Πόσα μελάνια είχε ξοδέψει.. Και τα άφηνε εκεί. Το κάθε χρωματιστό βαζάκι που τέλειωνε το βόλευε σε μια συγκεκριμένη θέση. Το ένα δίπλα στο άλλο. Όλα μαζί ένα μικρό χρωματιστό τοίχος. Μπλε, κίτρινα, μωβ, κόκκινα, πετρόλ και πράσινα. Άφησε και ένα ακόμη μπλε, σκούρο αυτή τη φορά, στη συλλογή του. Γυρνά το κεφάλι και βλέπει το πρόσωπό της.
Ακόμα γράφεις.. Όλο αυτό κάνεις. Ήθελα να ήξερα τι ακριβώς..
Δεν είναι ώρα.
Πάντα έτσι λες.
Το μόνο που σκεφτόταν εκείνος τώρα ήταν και το μόνο που είχε μείνει στον αέρα. Η βαθειά φωνή της. Την κοίταξε και χάιδεψε μια μικρή τούφα μαλλιών που έπεφτε στο πρόσωπό της.Την παρατήρησε εξεταστικά, να δει τι ντύνει το σώμα της. Από την κορυφή ως τα νύχια. Τίποτα σχεδόν δεν μπορούσε να διακρίνει. Το μικρό φως του δωματίου έπαιζε με τα μάτια του, έπαιζε και με τα χρώματα της φορεσιάς της.
Ίσως πετρόλ ή πράσινο, σκέφτηκε.
Για το μόνο που ήταν σίγουρος ήταν το άρωμά της.
Και τώρα τι; Ψιθύρισαν τα χείλη της με μυστικότητα.
Τώρα τίποτα.
Σε μια τόση φειδωλή απάντηση αποκρίθηκε εκφραστικά όλο του το πρόσωπο.Εκείνη έβγαλε μια ανάσα μικρής αγανάκτισης και κοντοστάθηκε στο χέρι της καρέκλας του. Πλησίασε το πρόσωπό του.
Δεν βαρέθηκες μεσα εδώ; Ποιο πολλά λες στα χαρτιά σου. Μα αυτά δεν σε ακούνε, ξέρεις.
Πάντα έχεις δίκιο. Αυτό δεν μ'αρέσει.
Συμπλήρωσε με πνεύμα εκείνος και άφησε το χαρτί του στην άκρη.
Αν δεν με είχες τίποτα δεν θα γέμιζε αυτές τις σελίδες, πρόσθεσε η βαθειά φωνή και άρχισε να βγάζει το σκούρο μπλε φόρεμα από το σώμα της.


Αλήθεια

Και να'μαι μετά από ένα χρόνο συν απουσίας. Καλά είμαι δεν μπορώ να πω. Ίσως και να μην είμαι, αλλά σιγά το σημαντικό.
Ένας χρόνος που πρόσθεσε μια δόση ωριμότητας, μια επιπλέον δόση λύπης, στενοχώριας, μια δόση γερού γέλιου και τα λοιπά..
Κι ένας χρόνος μαθαίνοντας την αλήθεια, μία αλήθεια που θα ήθελες να μοιραστείς, αλλά θα σε πουν τρελό, χαζό, ονειροπόλο, και γω δεν ξέρω τι. Μα και γιατί να την πω..; κανείς δεν φτάνει στην αλήθεια, όταν δεν είναι έτοιμος να την ακούσει, όταν έχει μάθει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, όταν ακολουθεί μια συγκεκριμένη καθημερινότητα και του είναι δύσκολο να ξεφύγει από αυτή. Κακά τα ψέμματα, δεν θα πω τίποτα το αληθινό. Μην ανησυχείτε.. Όποιος θέλει, ψάχνει, βρίσκει, μαθαίνει και ακούει, δεν χρειάζεται να υιοθετήσει, αλλά να ακούσει και μετά να καταρρίψει ή να συλλάβει. Όλα είναι στο χέρι καθενός. Ά.. και της τύχης! (δεν μπόρεσε να κρατηθεί ο άλλος μου εαυτός..)

Σας φιλώ, έτσι σύντομαι και γλυκά!

                                                                            ~~~

                                                                

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

Ανεπίκαιρος

Και ποιός είπε ότι το χειμώνα δεν υπάρχει ζεστασιά.; Ποιός διαδίδει ότι κυριαρχεί το κρύο και η μονοτονία του γκρι, του γυμνού των δεντρών και η σιωπή των πουλιών; ίσως ο χειμώνας και για μένα η καρδιά του χειμώνα να αποτλεί την πιο όμορφη περίοδο. Τότε φτερούγισε η δική μου καρδιά, τότε ζεστάθηκε και ένιωσε πως βίωνε τον αντίζηλο του καλοκαιριού.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Άγιος Βασίλης: Μύθοι και ιστορίες

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν ότι ο σημερινός Άγιος Βασίλης (Santa Claus) προέρχεται από τον Άγιο Νικόλαο, αλλά η καταγωγή και η ιστορία του Αγίου Βασίλη προέρχεται από πολλές πηγές. Στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι η καθολική εκκλησία το 1969 υποβίβασε την αγιότητα του Αγ.Νικόλαου από την επίσημη ιδιότητα του Αγίου ~ καθώς δεν υπήρχαν αρχεία του όταν αγιοποιήθηκε ~ ο αρχικός μύθος του τρίτου αιώνα δεν αναγνωρίζει σαν μέρος της χριστουγεννιάτικης γιορτής μας τον τότε επίσκοπο Νικόλαο.


Ο Νικόλαος γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια που ζούσε στα Πάτερα, στο νότιο τμήμα της Τουρκίας . .
Μια μόνο από τις πολλές ιστορίες αποδεικνύει την ιερή φήμη του. Λέγεται ότι ένας άγγελος με πρόσωπο που έλαμπε σαν ήλιος παρουσιάστηκε στον τότε καρδινάλιο στην τουρκική πόλη Μιρα και του είπε να χειροτονήσει τον τριαντάχρονο τότε Νικόλαο..


Κατά την διάρκεια της ιεροσύνης του, στις αρχές της χριστιανικής πίστης, ενώ ζούσε αναγνωρίζεται για τη γενναιοδωρία του σε όλους όσους έχουν πρόβλημα.


Σαν ιερέας λέγεται ότι προίκισε ένα κορίτσι για να παντρευτεί γιατί η οικογένεια του ήταν πολύ φτωχή. Πούλησε ένα δικό του αγροτεμάχιο και για να μην φανερωθεί ότι ήταν αυτός ο οποίος έδωσε τα χρήματα για την προίκα της νεαρής κοπέλας τα πέταξε μέσα στο ανοιχτό παράθυρο της. Αυτό έγινε και άλλες φορές και ο Νικόλαος έμεινε γνωστός για τα νυχτερινά του δώρα και την πραγματοποίηση ευχών.


Ένα θαύμα που λέγεται ότι έκανε είναι η ιστορία τριών νεαρών φοιτητών οι οποίοι ενώ γυρνούσαν από το σχολείο στο σπίτι τους τους επιτέθηκαν ληστές και αφού τους έκλεψαν ,τους σκότωσαν , τους διαμέλισαν και τους έβαλαν σε ένα βαρέλι από τουρσί. Ο Νικόλαος λέγεται ότι εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά και ανέστησε τα διαμελισμένα σώματα των παιδιών..


Το 314 μ.Χ., κατά τη Σύνοδο της Νίκαιας, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έφερε στην σύνοδο το ερώτημα αν ο Χριστός είχε θεϊκή καταγωγή. Κατά τη διάρκεια των επιχειρημάτων σχετικά με το θέμα, ο Νικόλαος φέρεται να έχει χαστουκίσει έναν ιερέα ο οποίος αμφισβήτησε την θεϊκή καταγωγή του χριστού.
Μόλις η ιστορία των πράξεών του εξαπλώθηκε , έγινε ευρέως γνωστός ως ο Άγιος ο οποίος βοηθά αυτούς οι οποίοι έχουν πρόβλημα όπως οι δικηγόροι και οι πελάτες τους, ενεχυροδανειστήρια, και ναυτικοί, οι οποίοι τον επικαλούνται για να ηρεμήσει την ταραγμένη θάλασσα. Και έγινε και ο προστάτης άγιος των παιδιών. Από τον τάφο του, έρρεε ένα παχύρρευστο υγρό , μύρο, και χρησιμοποιήθηκε από τους προσκυνητές ως αλοιφή, για να θεραπεύσουν διάφορες ασθένειες.
Το 1082 ναύτες άνοιξαν τον τάφο του στην Τουρκία πήραν τα λείψανα του και τα μετέφεραν στο Μπάρι της Ιταλίας όπου τα ενταφίασαν και έκτισαν έναν ναό εκεί στο όνομα του.
Για αιώνες οι περισσότερες εκκλησίες, στον μεσαίωνα πήραν το όνομά του ήταν μάλιστα περισσότερες από το σύνολο των αποστόλων, και δίπλα στο Χριστό και την Παναγία, ο Άγιος Νικόλαος ήταν η επόμενη πιο δημοφιλής χριστιανική φιγούρα. Σε ένα γαλλικό χωριό κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα, οι τοπικές μοναχές τίμησαν τον προστάτη τους, στις 6 Δεκεμβρίου, η οποία έγινε την ημέρα του Αγίου Νικολάου. Οι μοναχές έδιναν καραμέλες σε όλα τα παιδιά που θα ήταν καλά, αφήνοντάς τους στα παπούτσια τους έδιναν όμως και γλυκά και στα άτακτα παιδιά.
Επειδή όμως αυτή η προσφορά των μοναχών κάλυπτε μεγάλο μέρος εκείνης της περιοχής πολλοί έλεγαν ότι ήταν ο Αγ. Νικόλαος ο οποίος έδινε αυτά τα δώρα.
Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ο Αγ. Νικόλαος είχε γίνει ο πιο αγαπημένος πολιούχος της Ευρώπης, και κατά τον μεσαίωνα, η ιστορία των Χριστουγέννων στην Ευρώπη συνδυαζόταν από θρησκευτικούς και ειδωλολατρικούς μύθους.
Στην γερμανική κουλτούρα μιλούσαν για τον αρχαίο θεό Voden, έναν αναβάτη των ουρανών που περνούσε πάνω από τα χωριά και έλεγχε ποιοι έκαναν κάτι καλό και ποιοι δεν έκαναν.,. Τον 16ο αιώνα η προτεσταντική εκκλησία του Μαρτίνου Λούθηρου πουη δύναμη απαγόρευσε τον Αγ. Νικόλαο, καταγγέλλοντας την δημοτικότητα του, διότι συναγωνιζόταν την λατρεία στον Ιησού.
Όταν ο Λούθηρος δημιούργησε την προτεσταντική εκκλησία, κατάλαβε ότι έπρεπε τα παιδιά στην Γερμανία να ξεχάσουν τον Αγ .Νικόλαο για αυτό δημιούργησε τον Krist Kindle,τον φτερωτό άγγελο χριστό ο οποίος πετούσε και έφερνε δώρα στα παιδιά.
Αλλά η γιορτή τώρα πια θα ήταν επικεντρωμένη γύρω από τα γενέθλια του χριστού
Στις 25 Δεκεμβρίου κοντά στο χειμερινό ηλιοστάσιο όπου τότε οι παγανιστές γιόρταζαν την επιστροφή του ηλιακού φωτός
Στην Αγγλία ο μύθος αναπτύσσεται γύρω από τον Πατέρα των Χριστουγέννων, και στη Γαλλία, γύρω από τον Pere Noel ,στην Σουηδία η φιγούρα των Χριστουγέννων ήταν οι γνωμοι και στις ΗΠΑ ο Krist Kindle του Λούθηρου έγινε ο Kris Kringle.
Κάποτε ολλανδοί ναυτικοί ήρθαν στον νέο κόσμο αυτοί είχαν σαν άγιο τους τον αγ .Νικόλαο. όταν κατέπλευσαν στην περιοχή της Νέας Υόρκης το ψευδώνυμο τους Santer Klause έγινε αργότερα το όνομα που ξέρουμε ως Santa Claus
Στις αρχές του αποικισμού γύρω από την Αμερικανική Επανάσταση, η νέα αμερικανική κουλτούρα αγκάλιασε πλέον την ιδέα ότι όλοι δεν ήταν Βρετανοί, και έτσι πήραν τον ολλανδικό εορτασμό των Χριστουγέννων τιμώντας τον αγαπημένο άγιο των ολλανδών Santa Claus ..


-Η επίδραση από τις χώρες του βορά, ειδωλολατρία και η λαογραφία
1886 απεικόνιση των αυτοχθόνων Νορβηγών: Θεός Οντίν
Πολυάριθμοι είναι οι παραλληλισμοί του Άγιου Βασίλη με τον μυθικό Θεό Οντίν, έναν από τους σημαντικούς Θεούς ανάμεσα στους βόρειους λαούς των κάτω χωρών πριν από τον εκχριστιανισμό τους. Δεδομένου ότι πολλά από αυτά τα στοιχεία δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό, υπάρχουν θεωρίες σχετικές με την παγανιστική προέλευση των διαφόρων εθίμων των Χριστουγεννιάτικων εορτών που προέρχονται από περιοχές όπου οι γερμανικοί λαοί ήταν χριστιανοί και διατήρησαν στοιχεία των ιθαγενών και τις παραδόσεις τους τα οποία επιβιώνουν μέχρι σήμερα με διάφορες μορφές στη σύγχρονη απεικόνιση του Αϊ Βασίλη.


Ο Οντίν αναφέρετε κατά την εορτή του Yule από τους γερμανικούς λαούς την περίοδο των Χριστουγέννων , ως ένας οδηγός για ένα μεγάλο κυνήγι μέσα από τον ουρανό. Δύο βιβλία από την Ισλανδία, η Ποιητική Έντα, που καταρτίζονται κατά τον 13ο αιώνα , και η πεζογραφία Edda, που γράφτηκε τον 13ο αιώνα από τον Snorri Sturluson, περιγράφουν τον Οντίν ως ιππέα ενός αλόγου με οχτώ πόδια που λεγόταν Sleipnir όπου μπορούσε με ένα άλμα του να διανύσει μεγάλες αποστάσεις, έτσι οδηγήθηκαν σε συγκρίσεις με τους ταράνδους του Άγιου Βασίλη. Επιπλέον, ο Οντίν αναφέρετε με πολλά ονόματα στη Skaldic ποίηση (παλιά Σκανδιναβική ποίηση), ορισμένα από τα οποία περιγράφουν την εμφάνιση και τις λειτουργίες του. Κάποια από αυτά: Síðgrani, Síðskeggr, Langbarðr, Jólnir και ("Yule figure").


Σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, τα παιδιά γέμιζαν τις μπότες τους, με καρότα, άχυρο, ή ζάχαρη, και τις ακουμπούσαν κοντά στο τζάκι για το ιπτάμενο άλογο του Οντίν, το Sleipnir, για να φάει. Ο Οντίν θα αντάμειβε τότε εκείνα τα παιδιά για την ευγένειά τους για την τροφή του Sleipnir με δώρα ή καραμέλες. Η πρακτική αυτή, ισχυρίζεται, επιβίωσε στη Γερμανία, το Βέλγιο και την Ολλανδία, μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού και συνδέθηκε με τον Άγιο Νικόλαο, ως αποτέλεσμα της διαδικασίας του εκχριστιανισμού και εξακολουθεί να επιβιώνει με μια πιο σύγχρονη πρακτική σε ορισμένα σπίτια, βάζοντας κάλτσες κοντά στην καμινάδα.


-Ο καθηγητής της Λαογραφίας Δημήτρης Λουκάτος στο βιβλίο του
«Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών» γράφει:
Η παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Αι-Βασίλης περνά μέσα από καμινάδες για να δώσει δώρα στα παιδιά προέρχεται από το ποίημα του Κλέμεντ Μούρ με τίτλο « μιά επίσκεψη του Αγίου Νικόλα», ο οποίος « δανείστηκε την ιδέα της καμινάδας, μαζί με την ιδέα του έλκηθρου και των οκτώ ελαφιών που το σέρνουν, από ένα φινλανδικό παραμύθι» . Επομένως ο Αι-Βασίλης της Μικράς Ασίας που είναι εγγράμματος και δίδει ως δώρο την γνώση, μετατρέπεται στον Σάντα Κλάους που δίδει την εφήμερη ηδονή της κατανάλωσης και έρχεται σε μας μετονομαζόμενος σε Αι-Βασίλη.

Στις αρχές του αιώνα μας ο αι-Βασίλης άλλαξε κάπως μορφή, και έγινε όπως ακριβώς τον γνωρίζουμε σήμερα. Σε αυτό συνετέλεσε η Κόκα-Κόλα. Κι αν ήταν ο σκιτσογράφος Τόμας Νάστ που τον φαντάστηκε πρώτος, περίπου όπως είναι σήμερα, η Κόκα-Κόλα αποτέλεσε την αφορμή για να γίνει η μορφή του τόσο δημοφιλής. Στα 1931, που η Κόκα Κόλα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον Σάντα Κλάους στη χειμωνιάτικη διαφημιστική της εκστρατεία και ανέθεσε σε έναν άλλο Αμερικανό καλλιτέχνη, τον Χάντον Σάνμπλομ, να τον σχεδιάσει. Εκείνος διάλεξε για τον Άγιο τα χρώματα της Κόκα Κόλα καί... να τος, με τις μαύρες μπότες του, το μακρύ σκουφί του, το κόκκινο κοστούμι του και την άσπρη του γούνα, όπως τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε.

Ο δικός μας άγιος Βασίλης ήταν ένας καθαρά πρωτοχρονιάτικος άγιος, κάτι ανάμεσα στον πραγματικό Ιεράρχη της Καισαρείας και σ' ένα πρόσωπο συμβολικό του Ελληνισμού, που ξεκινούσε από τα βάθη της ελληνικής Ασίας, κι έφτανε την ίδια μέρα σ' όλα τα πλάτη, από τον Πόντο ως την Επτάνησο κι από την Ήπειρο ως την Κύπρο.
Ξεκινούσε σαν μεσαιωνικός πεζοπόρος, αμέσως ύστερ' από τα Χριστούγεννα,
με το ραβδί στο χέρι, και περνούσε απ' τους διάφορους τόπους,
καλόβολος πάντα και κουβεντιαστής με όσους συναντούσε.
Δεν κρατούσε κοφίνι στην πλάτη του ούτε σακί φορτωμένο με δώρα.
Εκείνο που έφερνε στους ανθρώπους ήταν περισσότερο συμβολικό:
η καλή τύχη ιδιαίτερα κι η ιερατική ευλογία του.
Το μόνο κάπως συγκεκριμένο ήταν το μαγικό ραβδί του, απ' όπου με θαυμαστό τρόπο βλάσταιναν ή ζωντάνευαν κλαδιά και πέρδικες, σύμβολα των αντίστοιχων δώρων, που θα μπορούσε να μοιράσει στους ευνοουμένους του.
Η πατρίδα του ανατολικού Αι-Βασίλη είναι η Μικρά Ασία, και είναι γραμματισμένος, κατάγεται από την Καισαρεία και «βαστάει κόλλα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι» και προσφέρει ως δώρο « τη σταθερή και διαχρονική χαρά της γνώσης» .

απο oeaf.blogspot.com

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

28.10.11

Δε θα επεκταθώ στα γεγονότα που συνέβησαν σήμερα σε όλη την Ελλάδα.. Ας μη φανώ υπερβολική: σε ορισμένες πόλεις της Ελλάδας μάλλον.  Τουλάχιστον, αυτή η ημέρα δε θέλει η ίδια να μιλάμε για κάτι τέτοιο. Όχι μόνο για τα σημερινά γεγονότα, αλλά και για τα χθεσινά, για τα προχθεσινά, και η λίστα συνεχίζεται.. Μόνο ένα κρίμα θα γράψω εδώ πέρα. Όχι για τους δήθεν δυνατούς και τρανούς, αλλά για εκείνους που υπερασπίζονται τη χώρα όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, αλλά κατηγορούνται για τις "καταστροφές που τάχα προκάλεσαν μια μέρα σαν τη σημερινή, επειδή θέλησαν να ακουστούν λίγο. Να υψώσουν τη φωνή τους και να αντηχήσει ανάμεσα στις τόσες ψεύτικες και παραμορφωμένες φωνές που ακούμε καθημερινά από τη σωρό του ψέμματος. Μα όλοι έχουμε τόσα πρόσωπα τώρα. Διχασμένα, άλλοτε λυπημένα, άλλοτε εκνευρισμένα, άλλοτε φοβισμένα, άλλοτε χαρούμενα μα πάντα αγανακτησμένα. 

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Όσο μεγαλώνεις τόσο πιο πολύ καταλαβαίνεις τον εαυτό σου. Αντιλαμβάνεσαι τι ακριβώς θέλεις, αλλά άλλες φορές τόσο πιο διχασμένος νοιώθεις. Μπερδέυεσαι με το ποιος είσαι, τι κάνεις και τι θέλεις στη ζωή σου. Αλλά αυτό δε συνέβει σε όλους. Είναι εκείνοι που ξέρουν τι θέλουν στο μέλλον και στη ζωή τους. Αυτό δεν ισχύει για μένα. Παρόλα αυτά, αυτό που γνωρίζω είναι ότι μ'αρέσει να γράφω. Να γράφω συνέχεια.. στίχους, ποιήματα, φράσεις, σελίδες πολλές. Είναι ένας τρόπος έκφρασεις των σκέψεών μου με ένα έμμεσο τρόπο. Όταν γράφεις αναλαμβάνεις ένα διττό ρόλο. Γίνεσαι ο σεναριογράφος και ταυτόχρονα ο σκηνοθέτης. Στήνεις σκηνές, πρόσωπα, ιστορίες και κινείς τα νήματα. Παίρνεις τις μαριονέτες και παίζεις το δικό σου κουκλοθέατρο.

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Andy's quote


~Close your eyes and feel the magic of the other person standing near you. Don't think of looks, think of this person's heart and soul instead.